It's just a love story

Ik merk dat ik een brok in mijn keel heb, ik voel de tranen al op komen, maar ik probeer ze tegen te houden. Ik blijf naar hem kijken terwijl hij mijn brief leest, ik weet dat hij bij het laatste deel is en dat was het moeilijkste deel om te schrijven, maar ik moest het toch een keer aan hem vragen en zeggen. Als hij klaar is met de brief te lezen legt hij de brief naast zich neer en draait zich om naar mij, ik weet niet of ik het me in beeld of dat het echt zo is maar ik denk dat ik tranen in zijn ogen zie. Ik heb niet heel lang de tijd om het te zien, want hij knuffelt me en duwt me tegelijkertijd op het bed. Hij geeft me een paar kusjes en blijft me knuffelen en dan weet ik het zeker hij had tranen in zijn ogen, ik hoor hem snik en heb zelfs moeite met mijn eigen tranen binnen te houden maar het lukt me wel. We blijven zo liggen tot hij gaat zitten, ik ga zelf ook weer zitten en blijf hem nog steeds aan kijken in afwachting van een antwoord. Uiteindelijk duurt het me te lang en vraag ik "wat vond je er van?" Hij antwoord "heel erg lief en ik ga hem nog heel vaak lezen, maar over het laatste deel jij bent niet gebroken" daar onderbreek ik hem "ik ben wel gebroken van binnen, het is bijna niet meer te zien, maar ik laat het jou en eigenlijk niemand zien, ik ben nog steeds gebroken." Ik zie dat hij het er niet mee eens is, hij kijkt me weer aan en gaat verder "ik ben er altijd voor je en ik zal je ook altijd helpen, ik wil je het plezier van leven laten zie en ik hou echt van je"