Cómo me enamore de jeff the killer

Cómo me enamore de jeff the killer

  • WpView
    MGA BUMASA 27,351
  • WpVote
    Mga Boto 924
  • WpPart
    Mga Parte 42
WpMetadataReadMatureOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Tue, Feb 10, 2015
abrí mis ojos y en momento estaba tirada en un charco de sangre ma asuste y me pare rápidamente no sabia q hacer pero de repente vi a alguien. tenia una boca con una gran sonrisa su cara era blanca y tenia un cuchillo en la mano me asuste al ver a mis dos padres muertos en cada charco de sangre me asuste y pensé q me haría algo . al momento me levante pero no puede mi pie me dolía demasiado para levantarme el se acercó a mi y a salían lágrimas de grite q no me hagas daño pero el se acercó y me dijo q no me preocupara q desde ahora el me cuidaría me daba miedo su rostro pero a la vez mi corazón latía q era esto nunca lo había sentido el me cargo y me dije en el oído me llamo jeff the killer y soy un asesino mi piel se erizo al escuchar eso y me dijo te enseñaré a asesinar serás mi aprendiz yo te ni a miedo pero cuando escuché te enseñaré a asesinar algo de mi me decía q eso esta bien me llevo a una casa en un bosque y me acostó en una cama diciéndome descansa nueva me dormí
All Rights Reserved
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • Olvídame
  • Diario de un asesino ©
  • Tocada, las traes.
  • M E T A N O I A |Sirius Black
  • JeffxJane | Más Que Sólo "Enemigos" | ©
  • SOLO ME VIO
  • Al Otro Lado De Mi Vida © ✔️
  • Nunca Me Imagine Vivir Esto
  • 20 y 21 [✓]【#1 Saga: Corazones Destinados】

Lo primero que sentí fue... nada. No había nada, parecía estar suspendida en el aire, no podía abrir los ojos pero no me molestaba porque todo estaba tan calmado. La paz pareció durar por siempre, no sabía cuánto llevaba en ese estado, y de un momento a otro un shock. Mis ojos se abrieron, tome bocanadas de aire como si hubiera estado bajo el agua demasiado tiempo y dolor, tanto que grite. Una voz atravesó el dolor. -esta despierta -la voz sonaba cerca y a la vez lejos -aquí, ¿me oyes? Gemí. -¿Qué le pasa? -esa era otra voz -¿Por qué se comporta así? -es normal, se le pasara en un momento. ¿Normal? Como podía ser normal este dolor, era como si me quemaran desde dentro. Gimo y me retuerzo en agonía, siento que muero. Y así es, lentamente caigo en un pozo de oscuridad y silencio. Y nuevamente nada.

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman