Happy plaza

Ze was mooi, en dat zeg ik niet snel over mensen. Ze had bruin haar dat in een rommelige maar perfecte knot zat, er staken aan de voorkant wat babyhaartjes uit die in gekke krulletjes zaten. Haar blauw-groene ogen glimlachte op een vriendelijke en warme manier, zelfs nu ze serieus keek.
"Hallo?" ik zag een hand voor mijn ogen zwaaien en werd gewekt uit mijn gedachten, blijkbaar zat ik iets te lang haar gezicht te inspecteren. Ik knipperde een paar keer en vroeg wat ze zei. Ze glimlachte, nu ook met haar lippen. "Is er iets wat je heel je leven al wil doen maar je rolstoel dat niet toestaat?" ze weet het op een leuke manier over te brengen, daar hou ik van. "Mijn rolstoel is eigenlijk best wel streng helaas, ik zou zoveel willen doen alleen hij houdt me tegen."