City lights

Ik rende over straat en keek nog eens om. Niemand. Nog steeds niet? Gelukkig....
Ik stopte na een half uur rennen even bij een bankje en ging zitten. Ik proefde het zoute zweet dat vanaf mijn voorhoofd naar beneden druppelde. Mijn hele haar was nat en ik had een droge keel, mijn lichaam was moe en ik kon amper meer lopen. Angst.
Het was stil. Ik zag ook werkelijk niemand. Alsof ik de enige op de wereld was. Ik keek op mijn telefoon: 5:30.
Lekker dan, nu kan ik nooit iemand bereiken, toch kan ik het proberen dus tja...Mama.
"Dit is de voicemail van Marlene de Reiger, op dit moment ben ik niet bereikbaar bel me later maar weer terug of spreek na de piep een bericht in... "
Shit daar had ik dus ook niks aan. Pap dan!?
"Dit is de voicemail van..." nooooop