Walka z chorobą

Było to tak gdy byłam mała miałam podejrzenie cukrzycy więc musiałam mierzyć rano i wieczorem . Po kilku latach takiego mierzenia okazało się że zachorowałam. Był to dla mnie smutny czas . Szczególnie że miałam iść do szkoły. Nie wiedziałam jak będę żyć. Ale podniosłam się i powiedziałam że dam radę . Trafiłam wtedy do szpitala koło Akademii Medycznej . Bardzo byłam nieśmiała i szybko nie nawiązywałam przyjaźni . Każdego ranka jadłam śniadanie . Później nie wiedziałam co robić . Wtedy spotkałam Julkę . Julka była pare dni w śpiączce więc nie miałam jak z nią gadać . Ale gdy się obudziła szybko zaprzyjaźniłyśmy się . Lekarka dała mi tego dnia peny . Jak coś to takie niby strzykawki z insuliną . No więc nie wiedziałam jak to robić ale lekarka mi wszystko pokazała . Chciałam już pierwszego dnia zrobić sobie zastrzyk. Gdy wyszłam z szpitala szybko nie trwało moje szczęście . Po 2 latach wróciłam do szpitala na podłączenie pompy insulinowej. Wtedy to był koszmar . Ale dałam rade . Poznałam nawet kolegę o imieniu Bartek . Akurat jak byłam w szpitalu miałam urodziny. Dzień po urodzinach dostałam wypis ze szpitala.I z mamą i tatą pojechaliśmy po mojego pieska . Nazywa się Kido. Więc do teraz walczę z tą głupią chorobą . Pamiętajcie nigdy się nie poddawajcie.