'DeliBal'

Bizim aşkımız DeliBal'dı.. Acı, fazlası zehir, öldüren cinsten.. Çok sevmemiz zarardı.. Gün geçtikçe kanımıza karışan zehirli bal.. Tatlı ama Bi o kadar acı veren..

Ya ölecektik bu sevgiden ya da vazgeçecektik.. Birlikte güzel günlerimiz olmayacaktı hiç.. Sonu hep acı olacaktı biliyorduk..

🌙

Gözlerine baktım uzun uzun..

'Aramızdaki buzlar eriyemicek hiç bir zaman değil mi?' dedim güçsüz fısıltı gibi çıkan sesimle.
Farkında değildi belki ama yanıyordum, bitiyordum karşısında..

Arkasına döndü usulca. O öldüğüm çimen yeşili gözlerini dikti gözlerime.. Sustu. Sustukça yok oldum. Yaşamak için tutunduğum gözlerin de intihara itti sanki beni, ölüyordum.

'Aramızda ki o buzlar eridi Asır.. Ama biz sularında boğulduk!' dedi sert çıkan acımasız sesiyle..

Bir insan yaşarken nasıl binlerce kez ölürdü o an tekrar anladım.. Ben bir kere değil binlerce kez ölmüştüm.. Benim katilim çimen gözlü adamdan bir başkası değildi.

Benim katilim' ARAS SUVARİ' den başkası değildi..

Elini kaldırıp duvara sert bir yumruk attı. Ben çığlıklarla yere çömerken o içimi ısıtan sesi ile konuştu

' Kahretsin ki hala deli gibi seviyorum. Deli gibi susuyorum sana! Ölüyorum ulan aşkından ölüyorum Bal.. Biz ne sevmeyi becerebildik ne vazgeçmeyi.. Biz erittiğimiz buzların sularında yüzme bilmemize rağmen boğulduk..' dedi güçsüzleşen sesi ile.. O yokuldu ben ise yok olan sesinde kayboldum..

Bitiyorduk işte! Attığımız her adım ölümü fısıldıyordu bize ama vazgeçemiyorduk..

Bu hikaye mutlu sonla biter mi bilmem ama bizim acı sevgimiz ölümle bitecek DELİBAL..