Dear Antelope
- Bacaan 57
- Undian 13
- Bahagian 1
You may also like
Δάκρυα ψυχής
Η ανθρώπινη βιοπάλη συνυφαίνει ανέκαθεν τη χαρά και το πόνο μαζί το ήλιο και τη βροχή μαζί με αποτέλεσμα ο άνθρωπος στέκεται εντέλει ανυπεράσπιστος αυτών των δύο συναισθημάτων ανάμεσα αυτές τις αντίρροπες δυνάμεις. Καταλήγει να μετατρέπεται σε έναν αιώνιο δεσμώτης που δεν μπορεί να απεγκλωβιστεί από της αλυσίδες της απώλειας που ματώνουν το δέρμα του σαν υπενθύμιση τι είχε κάποτε και έχασε. Η αγάπη, οι αναμνήσεις, καθώς και η ίδια του ταυτότητα είναι πλέον άλλη μια επίπονη δοκιμασία για εκείνον. Συνεπώς το τραύμα δεν γαληνεύει ποτέ τον σκληραίνει και μετουσιώνει σταδιακά σε ένα εντελώς άλλος είδος ανθρώπου. Μέσα σε αυτή τη διαδρομή κάθε ψίθυρος αναζητά απεγνωσμένα το αίσθημα ανήκειν και εκεί συνειδητοποιεί πως η πληρότητα του θα επέλθει μόνο μέσα από το δικό του ράγισμα. Αναμφίβολα ο άνθρωπος δεν παραμένει στάσιμος καθώς μεταμορφώνεται μέσα από τις δοκιμασίες της σκληρής ζωής. Γιατί στους ευαίσθητους η ζωή είναι άδικη. Μάθημα πρώτο: Ζεις τόσο βαθιά στο πόνο, ώστε δεν προσπαθείς ούτε να τον εξηγήσεις ούτε να ξεφύγεις από αυτόν γιατί και αυτό είναι ένα αναπόσπαστο κομμ
Το Πρώτο μου Καλοκαίρι
η νιότη του Μπαμπινιώτη
Γαλάτεια
Υπήρξε ποτέ κάποιος άντρας ο οποίος κατόρθωσε να δημιουργήσει και να αποκτήσει την τέλεια και ιδεώδη για αυτόν γυναίκα; Ναι, υπήρξε. Ονομαζόταν Πυγμαλίωνας και αγάπησε τη Γαλάτεια. Όμως ήταν αληθινή και πραγματική αυτή η αγάπη; Στον μύθο του Πυγμαλίωνα, βλέπουμε έναν γλύπτη που ζει σε μια κοινωνία όπου όλες οι γυναίκες τον απογοητεύουν. Έτσι αποφασίζει να σμιλεύσει μια γυναίκα, από μάρμαρο και ελεφαντόδοντο. Αυτή τη γυναίκα θα την ερωτευθεί και θα ζητήσει από την Αφροδίτη -τη θεά του νησιού της Κύπρου- να την ζωντανέψει. Εκείνη θα ικανοποιήσει το θέλημα του. Στρέφοντας όμως το καλειδοσκόπιο προς τη μεριά της Γαλάτειας -αλλά και των γυναικών- παρατηρούμε για ακόμα μια φορά την υποβίβαση του γυναικείου φύλου. Την καταπάτηση της φύσης μας. Η Γαλάτεια ήταν η πέτρα που έγινε γυναίκα, μα η φωνή της δεν μπόρεσε να ακουστεί ποτέ. Ήρθε η ώρα λοιπόν να της δώσουμε φωνή, μια φωνή που χρόνια δεν έχει ακουστεί και πλέον είναι καιρός να την ακούσουμε. // 🥇 Πρώτη θέση στον πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Εφηβικού Διηγήματος και Ποίησης: Γρηγόριος Πεντζίκης// All rights reserved © !ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΟΠΟΙΑΔCerita Lengkap
Σκέψεις, λέξεις, μήνες, χρόνια
Φιλοσοφίες μου , πράγματα που ήθελα να εκφράσω από πολύ μικρή ηλικία, και γενικώς συλλογισμοί μου
My Soul
Thoughts,Fears,Redemption is all here.Hope you'll follow my poetic path.
Εσπρέσσο.
"Φρέντο Εσπρέσσο" Αυτός ειναι λοιπόν ο τίτλος του βιβλίου μου, κείμενα βιωματικά ή απωθημένα σενάρια του μυαλού μου. Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος, αλλά θα το καταλάβετε στην πορεία. Δεν είμαι ποιήτρια και δεν ξέρω εάν θέλω να γίνω ποτέ, προς το παρόν αυτό είναι ότι έχω. Ελπίζω να τα αγαπήσετε όπως εγώ.
Metanoia|✔|
𝓕𝓪𝓻𝓮𝔀𝓮𝓵𝓵, 𝓶𝔂 𝓵𝓸𝓿𝓮, 𝓾𝓷𝓽𝓲𝓵 𝔀𝓮 𝓶𝓮𝓮𝓽 𝓪𝓰𝓪𝓲𝓷 𝓼𝓸𝓶𝓮𝓭𝓪𝔂, 𝓼𝓸𝓶𝓮𝔀𝓱𝓮𝓻𝓮. Lyra και Aidan. Aidan και Lyra. Εκείνος, κάπου ανάμεσα στον παράδεισο και στη γη. Εκείνη, κάπου ανάμεσα στη μοναξιά και τον έρωτα. Χάθηκαν για πάντα, χάθηκαν τόσο ξαφνικά αλλά η αγάπη μεταξύ τους ποτέ δεν σταματάει. Ακόμα κι αν τους χωρίζει η ζωή, εκείνοι κάποτε, κάπου θα ξανασυναντηθούν.Cerita Lengkap
poems by me
μια σειρα απο μικρα ποιήματα just for fun🫶
Η ανθρώπινη βιοπάλη συνυφαίνει ανέκαθεν τη χαρά και το πόνο μαζί το ήλιο και τη βροχή μαζί με αποτέλεσμα ο άνθρωπος στέκεται εντέλει ανυπεράσπιστος αυτών των δύο συναισθημάτων ανάμεσα αυτές τις αντίρροπες δυνάμεις. Καταλήγει να μετατρέπεται σε έναν αιώνιο δεσμώτης που δεν μπορεί να απεγκλωβιστεί από της αλυσίδες της απώλειας που ματώνουν το δέρμα του σαν υπενθύμιση τι είχε κάποτε και έχασε. Η αγάπη, οι αναμνήσεις, καθώς και η ίδια του ταυτότητα είναι πλέον άλλη μια επίπονη δοκιμασία για εκείνον. Συνεπώς το τραύμα δεν γαληνεύει ποτέ τον σκληραίνει και μετουσιώνει σταδιακά σε ένα εντελώς άλλος είδος ανθρώπου. Μέσα σε αυτή τη διαδρομή κάθε ψίθυρος αναζητά απεγνωσμένα το αίσθημα ανήκειν και εκεί συνειδητοποιεί πως η πληρότητα του θα επέλθει μόνο μέσα από το δικό του ράγισμα. Αναμφίβολα ο άνθρωπος δεν παραμένει στάσιμος καθώς μεταμορφώνεται μέσα από τις δοκιμασίες της σκληρής ζωής. Γιατί στους ευαίσθητους η ζωή είναι άδικη. Μάθημα πρώτο: Ζεις τόσο βαθιά στο πόνο, ώστε δεν προσπαθείς ούτε να τον εξηγήσεις ούτε να ξεφύγεις από αυτόν γιατί και αυτό είναι ένα αναπόσπαστο κομμ
Maklumat lanjut