ACIMASIZ

ELİS.. Donuk gözleri cinayet işlese bile duygu barındırmıyordu. O böyle bakmayı 9 yaşındayken öğrenmişti. Babası en değer verdiklerini öldürürken minicik bedeninin içindeki en masum , en saf ve en güzel duyguları öldürmüştü. O günden sonra kimseyi sevmedi. Tek bir kişiyi bile.. Çünkü sevenler ya terk eder ya da ölürdü işte. Annesi de onu seviyordu. Ne mi oldu? Annesi onu 6 yaşındayken terk etti. Giderken izini de bıraktı. Annesinden kalan son hatırayı bedeninde taşıyordu. Bıçakla çizilen 'K' harfi. Ne anlama geldiğini bilmiyordu. Canı yanmıştı ama sırf annesi istiyor diye karşı gelemedi harf bedenine kazınırken. Sevgi yoktu. Çünkü sevgi 9 yaşındayken tamamen bitmişti.Tüm güzel duygular her iki bıçaktaki akan kanla akıp gitmişti.

KARAN.. Acımasız.. Sadist.. Psikopat.. Karanlık.. Gece lakabı ona uymuyordu. Gece oydu. Ama tek bir farkla. Onu aydınlatan Ay ve yıldızları yoktu. Yok edilmemişti. Onları o yok etmişti. Bilerek.. isteyerek..
Sevgi yoktu onun hayatında. Çünkü ona göre sevgi acizlikti. Zayıflıktı. Sevgiyi o öldürmüştü. Annesi.. annesini öldürmüştü. Yenilmez olmak için ona kalan son sevgiyi yok etti. Sevmek sevilmek düşman için avantajdı çünkü. Düşman en sevdiklerini alırdı elinden. Bu yüzden sevmedi. Onun sevgiye ihtiyacı yoktu. Kötüydü Karan. En masuma bile acımazdı. İnsanların canını yakmak hoşuna gidiyordu. Onu tanıyanlar bilirdi. İnsanların canını yakarken zevkle gülerdi. Acımak kitabına uymuyordu. Kalbi yoktu çünkü. Söküp atmıştı kalbini. Babasından kalan şeyler vücudundaki izlerdi. Kemer darbeleri , tokat izleri , bıçak çizikleri. Ve babasından ona kalan en iyi şey onun sadistliğiydi. Babasının eseriydi Karan..