BİR AVUÇ YALAN

BİR AVUÇ YALAN

  • WpView
    Reads 261
  • WpVote
    Votes 78
  • WpPart
    Parts 4
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sat, Feb 20, 2021
Zamanın çarkı dönüyordu. Bu defa ileriye değil geriye sarıyordu. Geçmişin sancıları tutmuş geleceği karalıyordu. Geçmişin tozlu anıları bir bir geleceğe sıçrarken yerini lekelere bırakıyordu. Geçmiş geleceği lekeliyordu. "Ben masumum." Genç kızın zaten ince olan sesi ağladığından dolayı çatlak çıkıyordu. Kafasını yukarıya kaldırmış koyu gözlerini yeşil harelere saplamıştı. "Ah küçük avcı. Sen masum değilsin." genç adam çatık kaşlarına inat alaylı bir gülüş sergilemişti. Sinirliydi çünkü avı bir başka avcı tarafından parçalanmıştı. "Ben masumum" bir kez daha kulaklarına dolan çatlak sese dikkat kesildi. Bir anda eğilerek dizkapaklarını avuçladı. "Sen masum değilsin. Ellerine bak." gözleriyle ellerini işaret ettikten sonra arkasına bakmadan odadan çıktı. Genç kız ellerine baktı. Kurumuş kanın katılığını avuçlarında hissediyordu. Kan heryerdeydi. Kan düşüncelerdeydi. Kan bakışlardaydı. Katil. O bir katil değildi. Zihninde dönüp duran kelime yoruyordu. Avcı avına geç kalmıştı. Avcı kan istiyordu. Avcı kan soluyordu. Avcı bir masumu öldürüyordu. Ama avcının av olacağından haberi yoktu.
All Rights Reserved
#230
gözyaşı
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA
  • Karven
  • Halısaha |texting
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Sessiz Yemin
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik
  • Vatan Uğruna

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines