ROZERİN

" Etrafına bak anne! Kim daha yalnız, kim daha sevgiye aç?" Kadın gözleri dolu bir halde kızına baktı. Oda da bulunanların üzerinde gözlerini gezdirip tekrar kızına baktığında onun ağladığını gördü. Sarılmak için kollarını uzattı ama genç kız geriye çekildi. Kolları iki yanına düşünce nerede yanlış yaptığını düşündü.
" Ben söyleyeyim anne. Ben açım ben ben. onlar değil. Onların babası vardı. Onların halaları, babaannesi ve dedesi vardı. Abileri ve kardeşleri vardı. Peki ya benim neyim vardı anne? Sadece sen.. Ama artık sende yoksun. Bu eve geldiğimizden beri beni fark etmeni bekledim fakat sen fark etmek bir yana, unuttun beni anne."
Genç kızın hayal kırıklığı bakışları sadece annesindeydi. Bugüne kadar sustukları ağır gelmiş ve taşmak istiyordu adeta. Artık her şey bitsin istiyordu.
" Sen nasıl dayandın anne? Hemde tek başına kimsesiz. Ben sen varken bile dayanamıyorum. Ben her gece acılarına şahit olurken belkide onlar gününü gün etti. Sen acı çektin. Ben sensiz bir gün bile geçiremezken, sen onlarsız yıllarını nasıl geçirdin? Onlar sana acımadılar ama sen unutmuş gibisin anne. Kendi öz kızın sana hakaretlerde bulunup aşağılıyor. Yetmiyor sevdiğin adam sana ağır ithamlarda bulunuyor ama sen sessiz kalıyorsun. Ben sana yapılanlar karşısında dayanamıyorum anne. "
Genç kız elini kalbine doğru götürüp usul usul okşadı. Kalbi çok acıyor nefesi kesiliyordu.
" Kalbim artık dayanmıyor anne. Çok ama çok acıyor. Seni düşününce dayanmam lazım diyorum ama yaşadıkların ağırlık yapıyor kalbime. Kendi yaşadıklarım umurumda değil, seninkiyle asla kıyaslanamaz. Senin kadar güçlü değilim, ben artık pes ediyorum anne."
Genç kız sözlerini tamamladıktan sonra eli kalbinde yere yığıldı.