BAE  ¿Enamorada de mi primo?

BAE ¿Enamorada de mi primo?

  • WpView
    Odsłon 681
  • WpVote
    Głosy 52
  • WpPart
    Części 11
WpMetadataReadW trakcie
WpMetadataNoticeOstatnia publikacja pon., maj 27, 2019
¿Se han enamorado alguna vez? Bueno, yo nunca; tenía novios claro, pero supongo que solo era por tenerlos; por que nunca sentí ninguna reacción en mi ante ellos o cuando hablaba con ellos. Siempre quise sentirla, me llenaba de curiosidad saber lo que era estar enamorada de alguien, quería experimentar lo que mis amigas decían respecto a sus novios o por lo menos sentir a las famosas "Mariposas en el estomago". Sonara raro pero siempre quise comprobar lo que sentían esas chicas que lloraban por alguna discusión con sus novios. La verdad es que lo sentia bastante exagerado, ósea hay tantos hombres como para llorar solo por uno, no entendía por que razón hacían tanto drama. Y sin darme cuenta, sin elegir a la persona y sin intentar conquistarla, llegó. Fue ahí cuando todo en mi vida cambio, absolutamente todo, pero esa relación no venia sola, venia acompañada de tantas emociones, desiluciones, felicidad, discusiones, riesgos y lo principal: "Problemas"; el peor de todos es que somos primos.
Wszelkie Prawa Zastrzeżone
#278
elamordemivida
WpChevronRight
Dołącz do największej społeczności pisarskiejOtrzymuj spersonalizowane rekomendacje dzieł, zapisuj ulubione dzieła w bibliotece oraz komentuj i głosuj, aby rozwijać swoją społeczność.
Illustration

To może też polubisz

  • El lujo de amar
  • Tenerte a mi lado/ EN CORRECCIÓN
  • Die With A Smile
  • DUELE AMAR, MI CEO
  • Él y solo él.
  • Mi Novio, El Y Yo.
  • Un imposible a tu medida ❤️‍🩹
  • Bajo el mismo cielo, en otro tiempo I y II [SasuNaru] [YAOI] [Terminada]
  • Duele Amarte
  • Tener de nuevo| Segunda temporada.

Anoche pensé en él. Recordé las palabras que me dedicó alguna vez "Tú eres todo lo que necesito para estar bien" "Eres mi familia" "Nunca te dejaré". Recordé las caricias, incluso su mirada. Me acuerdo a la perfección cómo nos conocimos: en aquel triste y frío orfanato donde lo ayudé a reinventarse. Entonces llegaron las lágrimas a mi cuerpo, pero sólo porque pensé en las risas, los juegos y esos bellos atardeceres de nuestros paseos sin rumbo. Quizá no lo teníamos todo, pasábamos por muchas necesidades. La comida, los abrigos y el dinero escaseaban, pero teníamos amor por demás. Lo único que nos reconfortaba era que nos teníamos el uno al otro sin importar qué y siempre sería así. O eso creí. No puedo dejar de martirizarme con la cuestión: ¿cómo es que no noté las señales antes? Supongo que sus promesas nunca fueron sinceras.

Więcej szczegółów
WpActionLinkWytyczne Treści