Sonbahar Yaprakları

Ağır ağır çıkarken merdivenleri, tüm benliğim umudu, zaferi ve ucundan onlara bulaşmaya çalışan acının savaşını barındırıyordu. Tiyatro salonuna girmeme tek bir merdiven basamağı kala duraksadım. Ellerim yanımdaki korkuluğa uzandı. Nefesim kesildi.
Beklediğim şey beni beklemediğim bir dilime hapsetti yine.
Ve her şey tekrar bir film şeridi gibi başa sardı. Ardından da beni sarmaladı.
Unutmak mümkün değildi. Unutmak imkansızdı.
Zihin torbamın içinden tek bir cümle döküldü ortalığa sonra, hiç zaman kaybetmeden.
Ve yine ben, en büyük hayalimin önüne yığıldım.
Aklımda hikayemi başlatan ilk cümle ile.

"İlham kaynağım olur musun?"