İNZİVA

Öyle insanlar vardır ki, yaşamın kendi için ayırdığından daha fazlasını istemeden yaşar. Bazen bir nefeste bitiverir güçleri, bazen bir asır sürebilir. Ama önemli olan insanın nasıl mücadele ettiğidir.

Ellerini uzatsa dokunacak, gözlerini açsa uyanılacak bir rüya gibi. Nereye gitse taşımak zorunda olduğu bir beden. Puslu bir pencere arkasından gri bir şehri izlemek gibi. Nereye baksa görecek olduğu yalancı, yabancı gözler. Sanki biri olmazsa, diğeri yıkılacak gibi. Bilirim, gün batımı bir şehri geride bırakıp başka bir şehre yol almak gibi...

Bir ömrü kesik kesik yaşayıp aradaki boşluklara üzüntüleri, ihanetleri, vazgeçişleri doldurup inzivaya çekilmek gibi.