After Dark

"Yara içinde kalmış vücudum artık buna dayanamıyor. Göz yaşlarım sürekli akıp gidiyor ama faydası yok, sadece ağladığımla kalıyorum. Her gün güneş yavaş yavaş yükselirken, karanlıkta kayboluyorum ve yine yatağımda tek başıma uyanıyorum. Her gün."

Mutfağın tezgahına tutunup göz yaşlarını durdurmaya çalıştı. Cesaretliymiş gibi davranmaktan çok yorulmuş, duygu patlamasına teslim olmak üzereydi.

"Bu karanlığın sonrasından nefret ediyorum, uyanmak istemiyorum Wonshik."

Göz yaşlarının beraberinde getirdiği titreyen sesine engel olamadı. Kafasını öne eğmiş, gözlerini kapatıp konuşmasını sürdürmüştü.

"Sırf seni beklediğim için tehlikedeyim. Yaralarım iki katına çıktı."

Gücünü toplamak için kendini zorlasa da başaramamıştı. Duygu patlamasının verdiği cesaretle yüzünü ona dönüp titreyen sesini aldırmadan konuşmaya devam etti.

"Ve sen olmadan... çevremdeki her şey karanlıktan daha korkutucu."