Stuck between Choices
- MGA BUMASA 128
- Mga Boto 57
- Mga Parte 9
Isang nakakasilaw na liwanag na galing sa rumaragasang truck. Habang patuloy ang napakalakas na buhos ng ulan.
Wala na akong marinig bukod sa malakas na busina na galing sa truck.
Malakas na pagsabog at mga boses na tila nag aalala at nakikigulo ang tanging naririnig ko. Hindi ko na maimulat ang aking mga mata wala na akong maigalaw nananakit na ang buong katawan ko.
Ramdam ko ang masaganang luhang umaagos sa aking nakapikit na mga mata. Nalalasahan ko na rin ang dugong lumabas sa aking bibig. Bago pa tuluyang mamayani ang kadiliman sa akin, isang umiiyak at ang nag susumamong tinig ang huli kong narinig .
"Anak, pakiusap bumalik ka. Gusto kang makilala ng iyong totoong mga magulang."
All Rights Reserved
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Magugustuhan mo rin ang
Salamisim
Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.Kumpleto
White Rose (KathNiel) ♥♥
kasabay ng bawat pagbigkas ni owe ng mga salita ay ang bagbuhos naman ng mga puting petals ng rosas na ng mistulang nyebe na bumabagsak sakanyang paanan hindi maipaliwanag ang kanyang nararamdaman sa mga oras na yun tila ba isang magandang panaginip lang ang lahat wala syang masabing kahit isang salita kahit ang tinig nya ay tila nakalimutan na rin syang balikan .. tangging mga luha sa kanyang nga mata nalang ang nagsisilibing pangungusap sa tuwang kanyang nararamdaman ,. di makapaniwalang ang taong minsan nyang pilit nililimot ay sya palang tao na lihim nagiisip sakanya wala syang pinagsisihan sa bawat luhang binuhos nya noon dahil ang mahalaga kung anong meron sya ngayon at yun ay walang iba kundi si owe.. "Anika pamintuan gusto kong Makita ang pagkalagas ng cute mong mukha sa madaling salita gusto kitang makasamang tumanda ;)Kumpleto
Sweetest Mistake
Bigla akong napatingin sa panyo na sumulpot sa aking harapan. Galing ito sa lalakeng katabi ko. "Ang lalim ng iniisip mo, hindi mo yata napansin na umiiyak ka na." Nabigla ako sa sinabi niya. Kaagad ko namang pinahid ang aking mga luha. Tama siya, umiiyak na pala ako ng hindi ko namamalayan. Hindi ko tinanggap ang panyo na inabot niya, dahilan para mapilitan siyang bawiin ito. "Kailangan mo ba ng kausap?" malumanay niyang tanong. Umiling lang ako bilang sagot. Sa labas pa din ng bintana ang tingin ko. "Sabi nila, maganda daw mag kwento ng problema sa isang stranger. Para ka daw nakipag usap sa isang Human Diary. Hindi mo iisipin na baka malaman ng mga taong malalapit sayo yung kinikimkim mong sakit" Napatingin ako sa kanya pagkatapos niyang magsalita. Hindi ko alam, pero parang nasabi ko na ang mga iyon. Nakita ko ang pagsilay ng ngiti sa kanyang labi. "I'm willing to be your human diary. Sabihin mo sa akin lahat at hindi kita huhusgahan." Sa isang iglap ay medyo nabawasan ang bigat na nararamdaman ko.Kumpleto
Obsessive Desire (GXG)
"Shhh baby. Don't cry. I told you that escaping here is useless. See? Napagod lang tayong dalawa." malambing na sabi nito habang pinupunasan ang luhang di ko man lang namalayang umaagos na. Bahagya itong lumayo at pinalapit ang tauhan niya. "B-bitawan mo a-ako!" Sigaw ko nang bigla akong binuhat ng tauhan niya. "Hush now my love. I know that you're tired. You're very weak, and on top of that, you're not eating properly." Sabi nito ng may matamis at nakaka akit na ngiti sa labi. "P-please. Let me g-go. Iuwi mo na ako! Ayaw ko nang bumalik sa mansyon na yon. Please! Nag mamakaawa ako! " Pag susumamo ko sa kanya. Ang kaninang nakangiting maamong mukha ay biglang napalitan ng kailan man ay di mo gugustuhing makita. Nakakagulat ang bilis nito sa pag babago ng ekspresyon. "We'll have our conversation at the mansion." mahinahon ngunit kasing lamig pa sa yelong sabi nito. Naramdaman kong may itinurok sakin na injection na tiyak kong pampatulog ang laman. Hindi ito ang unang beses na naranasan ko ito kaya nakakasiguro akong pampatulog ito. Unti unting bumigat ang talukap ng aking mata ngunit bago ako panawan ng ulirat ay narinig ko pa ang sinabi ni Farah. "You're mine and mine alone." ___________________ Hello! I really want to use their TSOU character names but i might get in trouble if I do that. I need to change their names to avoid copyright. Thanks for understanding! A/N: Please read at your own risk.This is my first story. I'm not a professional writer so please do understand if I have mistakes or errors, you are free to correct me guys. Thanks. P.S. Please do not copy or steal my work. It took me a long time to make this.
ONE NIGHT STAND WITH MR. BILLIONAIRE (THE MAFIA LORD'S.)🌺
-PROLOGUE- Habang tuga tuga ko mag Isa Ang alak na may lumapit saking lalaki "Hi miss can I join?" Mapakla nitong English "Mag Tagalog ka gagu" bulalas ko dito na Alam Kong ikinakunot Ng noo nito Naramdaman ko nalang na umupo Ito SA tabi ko Pre gwapo nya sakit SA Mata perfect boy kong titingnan mo sya, halos nakatingen Lang Ito sakin at tutungga na Sana ako Ng agawin nya Ang alak sakin at at.. Yawaaa Yung first kiss ko Yung labii ko nilaplapppp PAKKK* isang napakalakas na hampas SA kanya Ang pinakawalan ko dahilan para mapamura sya "Wtf* shiitt*" mga katagang lumabas SA bibig nya pano napalakas ataa "Why did you do that" sigAw Ng NASA likod ko at humarap Ito SA lalaking. Nakahandusay SA sahig at tinulungan itong tumayu Malay ko Kong sino sya Isa nanamn atang sugu Ni hudas At dahil SA inis ko tumayu ako para lumipat ng upuan Ng naramdaman Kong nahilo ako Kaya napa upo ako Ng Wala SA oras "Are you kidding me, dito KAPA umupo SA kandungan ko pag katapos mokong sapakin" bulalas nito sakin Ng kinina gulat ko May PARANG isang maligno SA kinauupuan ko PARANG malignong may bukol?? Kaya agad akong lumingon SA lalaking kinauupuan ko at nag piecesign, akmang tatayu nako dahil nakakakilabot Ang bukol na meron Sya Ng hawakan nya ang pulsuhan ko "BITAWAN moko" pag pupumiglas ko Kaya binitawan nya ako Kaya napa subsub ako SA sahig putaa "Bat moko binitawan" pag sisigaw ko dito "Crazy?" Nyan Lang Ang lumabas SA bibig nya at naramdam ko nalang Ang sakit Ng ulo ko Maya maya pa naramdaman Kong may isang makisig at napaka gentle na kamay Ang bumuhat sakin, dinako nag aksaya pang tingnan Kong Sino Yun dahil inaantok narin akoKumpleto
The Uncertain Life of Ronnie ( Book 1 )
Book 1 Hindi ko alintana ang malakas na pagbuhos ng ulan at malamig na hangin dala na siguro ng kaba kaya hindi ko na ito maramdaman pa. Kanina pa ako tumatakbo dahil sa may humahabol sa akin ang mga tauhan ng taong pumatay sa aking mga magulang. Hindi ko na ininda pa ang pagod basta makatakas lang ako sa mga taong iyon. '' Bang, Bang, Bang... '' Tatlong magkakasunod na putok ng baril ang narinig ko. Alam kong malapit lang sila sa akin kaya mas binilisan ko pa ang pagtakbo kahit sobrang sakit na ng katawan ko. I need to escape from those mens dahil kailangan kong makapaghiganti sa kanila. Hindi ko namalayan dahil sa lalim ng iniisip ko nakarating na pala ako sa isang kalsada. It's not really familiar sa akin ang lugar na ito kaya dahan dahan akong naglakad dahil baka maabutan pa ako ng mga taong humahabol sa akin. Habang binabagtas ang kahabaan Ng kalsada bigla nalang sumagi sa aking isipan ang pangyayaring kailan man hindi ko makakalimutan. Napahagulgol nalang ako dahil sa galit at sakit na aking nararamdaman ngayon habang iyak Lang ako ng iyak may naaaninag akong ilaw sa di kalayuan. Dali dali akong naglakad papunta doon upang humingi ng tulong. Pero naisip ko na huwag na lang baka sabihin lang nila isa akong baliw Lalo na ngayon sa ayos Kong Ito. Isa pa lang truck ang naabutan ko. Dahan dahan naman akong umakyat sa truck para makapagtago. " Bahala na Kung san ako dalhin ng truck na to ang mahalaga mailayo ko ang aking sarili sa Kanila. " Sambit ko sa aking sarili. Wala na akong magagawa kailangan kong makalayo sa lugar na ito lalo nat hahanapin ako ng mga Ronchuelo. I am so lucky na napunta ako sa truck na ito dahil puro prutas ang karga nito. Hindi ko na inintindi pa ang mga tao sa harapan at Dali daling kumuha ng saging para makakain na dahil gutom na gutom na ako.Kumpleto
LOVE, AIKEN
Kung para sa iba ay bagyo ang dala ng ulan, para sa akin ito ay kapayapaan. Ngunit bukod sa kapayapaan dala rin nito ang isang bagay na kailan man, ay hindi ko inasahan. Misan sa buhay makakahanap ka ng taong babago sa pananaw mo. Taong dumadating hindi mo inaasahang pagkakataon. Taong magiging inspirasyon mo sa isang bagay. Tanong guguluhin ang iyong isip at damdamin. At kahit pa pilit mong takasan iyong nararamdaman mo sa t'wing kasama mo siya o sa t'wing nagkakatitigan kayo, ay hindi mo maikakaila ang katotohanang nahuhulog kana. Gaya ko. At sa mga pagkakataong iyon inisip ko na walang magagawa ang damdamin upang baguhin ang pananaw ko bilang isang manunulat... ...o meron?Kumpleto
Upon Meeting again
Sa gitna ng kanyang mga panaginip, makakalilala siya ng isang taong magbibigay ng bagong pag-asa at ligaya sa kanyang buhay Ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon, makikilala rin niya ang taong ito sa totoong buhay. Ang tanong, sino ang uunahin niya? Ang taong nakilala niya sa panaginip na tila ba nagbibigay ng kakaibang saya at ginhawa, o ang taong nakasalubong niya sa realidad na may dalang tunay na emosyon at koneksyon? Alamin kung paano niya haharapin ang dalawang mundo at kung sino ang kanyang pipiliin sa pagitan ng panaginip at realidad. May nag babadyang panganib evho lumapit ka saakin paparating na sila pinag digit ko ang aking Dalawang mga kamay upang maka gawa ng enerhiya ng matapos ito unti unti akong nag karoon ng kasootan pang digma tinaas ko ang aking dalawang kamay at lumabas ang aking espada nakita ko na Napaka rami nila At pinapalibutan kami bigla silang sumugod at ng malapit na sila saamin ay bigla kong itinusok sa lupa ang aking espada at nag laho silang lahat napa ngiti ako ng sandaling iyon ngunit ng ako ay lumingon saaking tabi hindi ko kuna makita si evho nag taka ako marahil ay nadamay siya sa ginawa ko tumingin ako sa paligid ngunit ni anino niya ay wala Nagising ako mula saaking pag kakatulog at sinabing Nix!! Kinuha ko ang aking mga gamot planong mag papakamatay upang hindi na ako magising pa ng sa ganon ay lagi ko na siyang kasama at ma proprotektahan Kailangan kong bumalik sa laban hindi pa kami tapos sa laban......... All names, characters, places, and incidents are products of the author's imagination or are used fictitiously. Any resemblance to actual events or persons is coincidental. All brand names and trademarks are property of their respective owners. All rights reserved."
Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.
Karagdagang detalyeMga Alituntunin ng Nilalaman