ALAS DE FENIX

ALAS DE FENIX

  • WpView
    OKUNANLAR 16
  • WpVote
    Oylar 3
  • WpPart
    Bölümler 1
WpMetadataReadDevam ediyor
WpMetadataNoticeSon yayınlanan Per, May 23, 2019
WpInfo
Kurgu
Fantastik
Ahí se encontraba ella frente a mi con lágrimas en su ojos. -lo siento mucho hija ....siento mucho no haber podido protegerte cuando mas me necesitaste - hablo para luego arrodillarse frente a mi tumba. -tu no tienes la culpa de nada mama - intente abrazarla pero sabia que sólo era en vano, como sabia que no podía escuchar una sola palabra de lo que decía. -si tan solo ....si solo hubiese podido hacer algo, si me hubiera esforzado por escucharte un segundo ,ahora estarías a mi lado, si tan solo pudiera abrazarte una ultima vez - cerro sus ojos. -supongo que esto es la despedida - volví a hablar sin importar que ella no me escuchaba - yo te extrañare aun mas mama. Me le acerque arrodillando me enfrente, fue en ese momento que no pude soportarlo mas y la abrace usando mis ultimas fuerzas. - mama te extrañare demasiado - dije para secarle las lágrimas - ya no llores no quiere que derrames una lágrima mas - - no lo are hija - pude notar una pequeña sonrisa en su rostro - adios mama - finalice desapareciendo con el ultimo rayo de sol.
Tüm hakları saklıdır
#343
enproceso
WpChevronRight
En büyük hikaye anlatıcılığı topluluğuna katılınKişiselleştirilmiş hikaye önerileri alın, favorilerinizi kütüphanenize kaydedin ve topluluğunuzu büyütmek için yorum yapın ve oy verin.
Illustration

Ayrıca sevebilecekleriniz

  • Nunca Dije Nada {NDN#1}
  • Amor Real
  • Vacaciones (Historia Corta)
  • La tendré, cueste lo que me cueste (Sebastian Michaelis Y Tú)
  • VUELVE A MI: Siempre regresaré a ti. (Terminada)
  • Solo Puedes Tenerlo Una Vez ♥
  • Eternal Love (EN CORRECCIÓN)
  • WADE © [TERMINADA]
  • PELIGRO: No Lo Hagas [En Proceso]

-Es imposible que después de siete años sigas sin amarme, Lenna. -Dijo antes de salir dando un portazo. 《Adiós a mi relajante baño.》 Pensé mientras salia de la bañera y me ponía el albornoz blanco. -¡Lucian! ¿Puedes esperarte un momento? -Quiero que le digamos la verdad a Daniel, no merece crecer sin saberlo. -Mi corazón dejó de latir al oír eso. -N-no podemos... -Si que podemos, Lenna. -Suspiró. -Ya se que acordamos que se lo diríamos cuando tuviera diez años, pero ya no aguanto más. -Por favor, Lucian. No se lo digas. -Supliqué. -¡Me odiará por eso! ¡¿No lo entiendes?! Me odiara y ya no querrá saber más nada de mi y yo... yo... Volveré a recaer. -Dije sintiendo las lágrimas caer por mis mejillas. ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº #8 en Reconciliaciones.

Daha fazla bilgi
WpActionLinkİçerik Rehberi