AŞIKI MECHUR

Adam pişmandı, kadın ise kızgın. Adam ümitli idi kadın ise üzgün. Kadın ihanetin acısını yüreğinde adam pişmanlığın acısını kalbinde hissediyordu. Aylaydır hasretini çektiği kadın karşısındaydı, bir adım uzağındaydı . Ama kadın öyle bir bakıyordu ki aralarındaki bir adım değil bir uçurum yaratıyordu. " affetmeyecek misin? Beni" adamın umudu vardı, evet ihanet etmişti karşısındaki küçük kadına, hayatını mahvetmişti, ama pişmandı hemde çok pişmandı ama affettirecekti kendini ne pahasına olursa olsun affettirecekti . Zeynep sadece susuyordu haklıydı, etrafındaki herkes yalandı, bi tek yusuf gerçek sanmıştı, ona güvenmişti. Şu kırılgan yüreğini ilk defa ona açmıştı. Saf ve çocuk ruhunu ona teslim etmişti. Ama o masumiyetini, güvenini, aşkını, sevgisini cayır cayır yakmıştı. Sıra ondaydı, söyleyeceği şeyler karşısındaki adamı yerle bir edeceğini bile bile sarfetmişti sözlerini, çimen gözlü adama " Ne zaman ıhlamurlar çiçek açar işte o zaman affederim seni" arkasını dönüp gitmişti. Yusuf kalakalmıştı olduğu yerde, bu cümle öyle çok canını acıtmıştı ki, dizlerini üzerine çökmüştü , başını kaldıramıyordu, o gücü bulamıyordu kendin de, gözyaşları toprağa damla damla düşerken, Öyle aciz, öyle zavallı gibi çıkmıştı ki sesi" ıhlamurlar çicek açmaz ki"....