Część jestem Anastazja. Jestem zła do szpiku kości. Tak wiem to trochę dziwne, lecz nic na to nie poradzę. Jestem pół demonem ciemności i dlatego wszyscy się mnie boją.
,,Nie pytaj mnie" to zbiór cichych wierszy o tym, co zostaje po wszystkim.
O pustce, która mówi więcej niż słowa.
O bólu, który przestał krzyczeć, a nauczył się szeptać.
To poezja prostych zdań, krótkich myśli, ciężkich od ciszy.
Nie szuka końców ani początków.
Tylko trwa - tak, jak trwa człowiek,
gdy już nie ma dokąd wracać.