MÂBET

İçim dem vurdukça sana,dışım sessizliğe bürünüyor.Sessiz kalışlarım çığlığa dönüşüyor.Bir zamanlar midemde uçan kelebekler fırtınaya yol açıyor.Tutunmaya çalıştıkça elimde kalıyor el attığım her şey.Sönmeye yüz tutanlar, yine yeniden alev alıyor...Sonra gelip bir yumruk oturuyor boğazıma. Ancak yutkunarak nefes alabiliyorum. Ayağı kırık turna hep uçmak zorunda mıdır? Konarsa göç edemez ölür derler..Öyle ya yüreğimizde kırık bizler gibi..İyi ve kötü günler olacaktı hayatımda,bugün sadece kötü günlerden biriydi; yoldaki bir dönemeçti atlatılacak ve hayatta kalınacaktı.Ne de olsa tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar ya bir insan yolculuğa çıkar; ya da şehre bir yabancı gelir.O benim şehrime gelmedi ama ben onun kalbinde sonsuz bir yolculuğa çıktım...