ŞAHLAR VE VEZİRLER

Kapı açıldığında kimse dönüp bakmadı.
Onun geldiğini anlamak için bakmaya gerek yoktu.
Adımları ölçülüydü.

Aslan, masanın başındaki sandalyeye oturduğunda odadaki herkes bilinçsizce dikleşti.

Ellerini masaya koymadı. Kollarını bağlamadı. Sadece geriye yaslanıp oturdu.

"Anlat."

Sesi yüksek değildi. Ama itiraz kaldırmazdı.
Masadaki adamlardan biri boğazını temizledi.

"Vezir... öldürüldü."

Oda bir anlığına daha da sessizleşti. Avizenin hafif uğultusu duyulabiliyordu.
Sergei'nin yüz ifadesi değişmedi.
"Nasıl?"

"Bir kadın."

Bu kelime havada asılı kaldı.
Sergei hafifçe başını eğdi. Bir yandan öfkelense de bir kadının koca bir veziri öldürmesi ilgisini çekmişti.
"Kim?"

Adam önündeki dosyayı itti. Parmakları titriyordu.

"Adı Ada. Harvard mezunu. Psikoloji. Profil analizi uzmanı. Eski MİT ajanı."
Sergei dosyayı açmadı.

"Devam et."

"Teşkilattan ayrılmış. Son iki yıldır çocuk istismarcıları ve katilleri sistematik şekilde öldürüyor. Temiz çalışıyor. İz bırakmıyor. Vezir'in yerel ağını üç ay boyunca yukarı doğru takip etmiş. Sokak satıcısından bölge sorumlusuna... en sonunda doğrudan Vezir'e ulaşmış."

Masadaki bir diğer adam araya girdi.

"Emre karşı geldi. Zinciri bozdu. Bu kabul edilemez."

Sergei ilk kez gözlerini kaldırdı.
O bakış kısa sürdü.
Ama yeterliydi.
Adam sustu.

"Vezir," dedi Sergei yavaşça, "emirlerime rağmen çocuk ticaretine göz yumdu."

Odadaki hava değişti.
"Bu kadın," diye devam etti, "benim emrime karşı gelmedi. Benim sistemimdeki bir çürüğü temizledi."

Bir anlık sessizlik.
"Yine de bir Vezir öldü," dedi içlerinden biri temkinle.

Sergei hafifçe arkasına yaslandı.

"Evet."

Bu "evet" onay değildi.

"Öldürelim mi?" dedi içlerinden biri.

Masadaki parmaklar gerildi.

Sergei dosyayı nihayet eline aldı. Kapağını açıp baktı. Fotoğraftaki yüz sakindi ama kararlıydı.

"Onu bana getirin"