Ecmel

Değişik hayatlar, herkesin kendine göre hayatı zordur. Ama asıl zor olan o hayatları derliyip toplamak ve güzelleştirmekti. Ben, bunu başardım. Hayatımı da buna adadım. Her gördüğüm insana umut yüklemek ve kendilerine yeni bir yol çizmesini öğretim.

Biri hariç, o karanlıkta yaşayan ve gitgide karanlıkta boğulan bir kız. O aydınlık bir yoldan sapıp kendine karanlığı çizmişti ve buna beni de kattı. Rengarenk ruhumu alıp, siyah bir zincir yaptı o zincirle beni kendine bağladı.
_______

"Söylesene, neden böylesin? Yani çoğu insanın arzuladığı bir hayat yaşamak varken, neden böylesine leş bir çıkmazdasın?"

"Leş mi? Güldürme beni, asıl leş olan benim elimin tersiyle ittiğim şeye arzu duyanlar. Kalıcı tek şey acılarındır bunu unutma Cihan. Onlar seni yaşatır. Sevinçlerini tek bir acı yok edebilir ama hiçbir sevincin acılarını yok etmez. Haksız mıyım? Ama onlar seni yıkmaz aksine güçlendirir. En büyük sevinçlerini seni bağımlı kılar. En büyük acıların ise özgür."

Anlam veremedim ilk başlarda, ama sonra anladım ki, karanlığın seni sen yaptığını. Renklerin ise sadece yük olduğunu.

"Sen benim en karanlık yükümsün Ecmel."

"Ben bir renk değilim. Karanlık ve ya siyah bir renk değildir. Ama ben ne siyahım ne karanlığım. Ben reddediyorum herhangi bir şey olmayı. Ben bir sınıflandırmaya girmeyi reddediyorum."

"Nesin sen Ecmel?"
"Ben, sadece benim."