BİLİNMEYEN

"Yıldızlar..." dedim. "Sanki bugün özgürler."

Gülümsemişti bu dediğime. "Biliyor musun..." dediği an ona döndüm. "Bir Kral varmış, yıldızların sahibiymiş. Onları asla özgür bırakmazmış. Sonra bir gün bir adam gelmiş. Elinde hiçbir şeyi yokmuş ama ruhunda taşıdığı gülümseyemeyen bir kadın varmış ki onun verdiği güçle Kral'la savaşmış. Kazanmış. Sonra bir gün Kral'ın geri geliceğini öğrenmiş ve yıldızların hepsini saklamış. Bazen Kral'ın onlardan çok uzakta olduğunu bildiğinde yıldızları serbest bırakırmış. Sonra da yeniden saklamış. Bir gün yıldızlar artık serbest kalmak istediklerini söylemiş. Adam karşı çıkamamış tabi. Savaşmış Kral'la ve yine kazanmış ama bu sefer yıldızlar için adamı büyük bir zindana kapatmış. Sonra yıldızlar ona teşekkür için sevdiği kadının yanına götürmüş."

O kadar dalmıştı ki nefes alamıyor gibiydim. Gülümsedi ve konuşmaya devam etti. "O günden sonra adam kadını hep gülümsetmiş." Gülümsediğimi o an fark ettim. Gülüşüm daha da büyüdügünde mutlu olucağım ama bir o kadar da şaşırcağım soruyu sordu.

"Söylesene Elif, yıldızları saklasam senin için hep güler misin?"

Başımı hafifçe salladım. Mutluydum. Hem de aşırı bir şekilde. Sanki kalbim yıldızlara uzanmak için atıyor gibiydi.

Gülüşü derinleşirken fısıldadı. "Yıldızları sakladım senin için..."

Bakışlarını yıldızlara çevirdi, şans diliyormuş gibiydi. Gözlerini bana çevirdi. "Umarım bu cümleyi sana bir gün söyliyebilirim."