Dziennik autoironiczny - Albus Potter

Dziennik autoironiczny - Albus Potter

  • WpView
    Reads 7,651
  • WpVote
    Votes 579
  • WpPart
    Parts 23
WpMetadataReadMatureOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sat, Jan 14, 2023
+18 W opowiadaniu występują sceny brutalne, erotyczne i homoseksualne, czytasz na własną odpowiedzialność. Na początku semestru matka przysłała mi oprawiony w smoczą skórę dziennik. Dołączyła do niego notatkę, w której poinfo rmowała mnie o jego zbawiennym wpływie na stan emocjonalny użytkownika. Matka przeczytała w „Czarownicy", iż prowadzenie pamiętnika pomaga w rozwoju społecznym i emocjonalnym dziecka. Dlatego gorąco zachęcała żebym zapisywał swoje myśli, które, przelane na papier, sprawią, że odnajdę wewnętrzne szczęście. Identyczną paczkę otrzymało moje rodzeństwo, co tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że albo mamie odbiło, albo ma nas za emocjonalnych i społecznych niedorozwojów. Z dwojga złego, nie wiem, co gorsze. ______ Dziennik Albusa Pottera to opowieść o miłości, mroku i jasności, walce bieli z czernią, a przede wszystkim - opowieść o narodzinach nowej potęgi. _____ "Dziennik Albusa Pottera" to moje pierwsze opowiadanie. Z góry przepraszam za wszelakie błędy. Krytyki się nie boję, jeśli coś Was razi w oczy - dawajcie znać.
(CC) Attrib. NonComm. NoDerivs
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Należę Do Ciebie, Baby | Oskar Oki Kamiński
  • Rodzina Monet| Maddie Inesa Monet
  • [T] Carpathian | Dramione
  • teacher's pet | yoonmin
  • Potwór, który nie chciał zbawienia | Damon Salvatore
  • CEO
  • BACKSTAGE PASS | OKI
  • Ninjago || My Lightbringer

Oskar „Oki" Kamiński żyje w świecie, w którym wszystko jest głośne: sceny, światła, ludzie, oczekiwania. Nauczył się grać role i znikać w tłumie, nawet gdy wszyscy patrzą tylko na niego. Dopiero poza sceną zostaje cisza, ta prawdziwa, w której nie trzeba nic udowadniać. Oktawia Jaworska od zawsze wiedziała, że nie męczy jej hałas, tylko samotność. Interesują ją rzeczy niewypowiedziane, momenty zawieszone pomiędzy jednym spojrzeniem a drugim. Nie szuka fajerwerków, tylko obecności, która nie znika, gdy gasną światła.

More details
WpActionLinkContent Guidelines