Kardeşlik Kaplumbağası

Mavi... diye düşündü Leo gökyüzünü izlerken. Uzun zamandır dışarı çıkmamıştı, gökyüzünün bu kadar mavi olduğunu unutmuştu. Derin bir nefes aldı ve kanalizasyon kapağını arkasından olabildiğince sessiz kapattı.
Islak ve nemli koridorda yavaş adımlarla ilerliyordu, burada uzun zamandır yaşadığı için gözü kapalı nerede olduğunu, nereye gittiğini bilebilirdi. Ama bugün en çok istediği şey kaybolmaktı. Onun gidişinin üstünde kaç yıl geçmişti acaba? Acaba şimdi neredeydi, kiminleydi? Yalnız kalmadığını umuyordu çünkü o ne kadar yalnız kalmak istese de yalnız kalamazdı, kalmamalıydı.
Dengesini kaybederken duvara tutundu, onun bu halini görse acaba ne derdi? Grubun zekisi olarak galiba bunun nedenini araştırırdı, ama sadece kafasını inceleyeceğinden emindi. Oysaki sorun kalbindeydi, sızlıyordu, batıyordu,.. bir şey batıyordu.
Yoluna devam etmeye başladı, onu bekleyen iki kişi daha vardı, onlara örnek olmalıydı, Usta'nın dediği gibi onları korumalıydı.