Anlamsızlıklar

Hep zannederdim ki, varabilirsem bir gün kendime, aradığımı bulurum orada. Anlarım her şeyi, bir türlü bilemediklerimi. Koşmayı bırakır, oturur biraz dinlenirim belki kendimde. Öyle bir dinlenirim ki, bir daha gitmem bir yere. Hep yanıldım ben bile, eminken bu kadar kendimden. Çünkü vardıktan sonra kendime, hiç kalmak istemedim; hep kaçtım içimden. Daima gittiğimi düşünüp, yerimde saydım. Sessiz şarkıları, giden kuşları ve hemen ardından yağan karları gördüm. Tüm acısıyla baş başa, kendime hapsoldum. Dinlendim dinlenmesine ama, gitmeyi bir başkasına varabilmeyi unuttum. Şarkıları unuttum, kitapları unuttum ve tüm o yolculukları unuttum. Geriye bir tek adım kaldı, bir de kırgınlıklarım.