TASVİR

Her şeyin bittiği o gece amansızca girmişti o sokağa. Olmaması gereken saatte olmaması gereken yerdeydi. Ve belki de hayatında hiç bu kadar karanlığa gömülmemişti.

"Bırak!" Çığlıkları ve ısrarla akan göz yaşları başını döndürürken,adam zorla kolundan çekmeye devam ediyordu. Bilinmezliğe,karanlığın içine....

"Bırakın beni!" Her çığlığı daha güçsüz çıkıyordu. Her seferinde bitmişlik ellerinde kalan son duygusu oluyordu. Her şeyin bittiği o an diğer elinde hissettiği o baskıyla kafasını o yöne çevirdi. Karanlığın içinde duran gölge ile yakınlık seviyesi sonra düşünmesi gereken bir detaydı.

"Bırak kızı Çelo!" Karanlığa bırakılan bu ses öyle kusursuz çıkmıştı ki sahibinden. Öyle amansız öyle dik.

İşte o an başlamıştı hikaye. Yanlış zamanda, yanlış yerde. Belki de hiç başlamaması gereken semtte...

______

"Keşke..." dedi uzun bir soluğun ardından "Keşke daha önce tasvirleseydim seni."

Tasvirlemek demek betimlemekti, şiirselleştirmek...
Kim bilebilirdi ki nesnel bir kelimeyi hayatına nakış etmek istemesini?