Acı Oyun(ASKIDA)

Bir tren yolunda açmıştım gözlerimi. Tırnaklarım kanıyordu. Kalçam yerinden çıkmış gibi ağrıyordu ve asıl acı kim olduğumu bilmiyor olmamdı. Çok korkmuştum. Rayların üstünde dizlerimi kendime çekip saatlerce ağlamıştım. Sonra kalkıp şuursuzca yürümeye başlamıştım. Trenin yaklaşan sesini duyup durmuştum. Trenin beni ezip geçmemesi için ve benim de önüne atlamamam için hiçbir sebep yoktu.
Belki demek güzeldi. Belki deyip tüm ömrü bekletmekse en çirkini... Korkmak normaldi. Korkularından yuva yapmaksa en tuhafı... Biriktirmek miydi asıl mesele biriktirilmek mi? Yol uzun muydu, yol var mıydı? Düşünmek artık sağlıksız gelmeye başlamıştı. Madem her şeyin bir sonu vardı ömrünün sonu tam da şimdi olmalıydı, daha fazla katlanamazdı. Katlanamazdı ama katlanıyordu, bile bile...