MİMOZA

MİMOZA

  • WpView
    LECTURAS 336
  • WpVote
    Votos 35
  • WpPart
    Partes 4
WpMetadataReadContinúa
WpMetadataNoticeÚltima publicación sáb, ago 3, 2019
WpInfo
Ficción
Romance
Bazen engelleri aşmanın en kolay yolu onları kabullenmektir. Bu; gözleri görmeyen ürkek bir mimozanın kabulleniş hikayesi.. Tesadüf yoktur hayatta. Başımıza gelen her olayın, tanıştığımız kişilerin hatta belki ufak bir sinek ısırığının bile bir anlamı olduğuna inanıyorum ben. Sadece birazcık sabredip onun hayatımızdaki yerini belli etmesini beklemek gerekiyor. Seviyorum, çok seviyorum hem de. Yapamam ama. Olmaz Buğra. Ben daha senin nasıl güldüğünü bile bilmiyorum. Gülerken dudağının kenarında oluşan küçük, ince çiziklerden bile haberim yok benim. Ağlasan gözündeki tek damla yaşı bile silemem ben. Kırıldığında anlayamam, bana bakarken ne hissettiğini çözemem, onu bırak düşünemem bile. Üşürsün sen bende. Yaşayamazsın, boğulursun ayazımda. Söyle şimdi, nasıl seveyim ben seni? Sebepler, sonuçlar hatta olgular farklı olsa da herkes mücadele ediyor hayatın zorluklarıyla. Kırılıyor herkes, üzülüyor. Kimi kendini kaybediyor kimi dimdik durup göğüs geriyor tüm zorluklara. Buğra, Güneş, Mete, Duygu, belki ben hatta belki sen bile. Özne hangimiz olursak olalım önemli olan önyargılardan kurtulup biraz daha dayanabilmek... Önyargılardan arınmak isteyen tüm kalplere...
Todos los derechos reservados
#32
engel
WpChevronRight
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Illustration

Quizás también te guste

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA +21 (Tamamlandı)
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Sessiz Yemin
  • Halısaha |texting
  • Karven
  • Vatan Uğruna
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Más detalles
WpActionLinkPautas de Contenido