Wattys2019 ADAYI! DEVAM EDİYOR!!
''Ne kadar güzel değil mi? İstanbul... Geceleri pek hoştur buradan İstanbul'u seyretmek. Gündüzleri devamlı koşuşturan karıncalar yoktur geceleri. Karıncadır insanlar, herkes bir şeylerin peşinden koşturur, bir şeyler arar, bir şeylere kavuşur, bir şeyleri kaybeder.Her şeyin bedelini öder, yaşamanın bedelini öder...''
-Doruk Yüksel
Koskoca bir evrende özgür dolaşan yıldızlara bakın. Hayır, onlar tabii ki de
başıboş değil. Onlar her zaman yanımızdalar aslında.
Umut yıldızlarının kaymaya hazırlandıkları zamanlar olur; tam umudunu yitirmek üzere bir insan, son dileğini tuttuğunu düşündüğünde kayalar. Kaydıklarında bile bizi yanlız bırakmayan yüce gönüllü, fedakar yıldızlar onlar.
Bu hikaye; kendisi kocaman olan ama aslında minicik bir yüreğe sahip bir evrenin kalbinin kapılarının hayat dolu bir gezegene açılmasını anlatıyor...
Bizim koca evrenimizde asla ama asla umut yıldızları tükenmez,
Gezegenler umut etmekten vazgeçmez...
Bir kaldırımın köşesinde buldum hayalimi.
Gözlerimi kapattım, bıraktım avucuna kalbimi.
Dedi ki, sonuna kadar tutacak mısın elimi?
İçimden cevapladım, birlikte tırmanacağız tüm merdivenleri.
Mumlar üfledim, dilekler diledim.
Kayan her yıldızda adını sayıkladı dilim.
Ve o bana doğru tek bir adım geldiğinde
Ben hiç gitmesin diye bütün yolları denedim.
🏀
"Doruk?" dedim heyecanla. Bakışları yüzümde oyalanmaya devam ettikçe duramadım yerimde. Bir şey söyleyecekti. Bir şey söylemek için buradaydı. "Kaptın mı formayı?"
"Feza," dedi ve seri adımlarla ona doğru ilerlediğim sırada o da birkaç adım yaklaştı bana. Sadece ismimi söylemişti ama heyecanını yansıtması için bu yeterliydi. Devam etmesini beklerken kalbim yerinden çıkacak gibiydi. "Kaptık formayı."