Kardelen

Kardelen

  • WpView
    Reads 3,824
  • WpVote
    Votes 2,585
  • WpPart
    Parts 19
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sat, Sep 21, 2019
WpInfo
Fiction
Romance
Copyright © 2019 Tüm Hakları Saklıdır. Yazılmaya başlandığı tarih 5 temmuz 2019 Kardelen... Kışın açan çiçeğin hüznü vardı onda. Maviye çalan gözleri gökyüzü ile yarışır nitelikteydi. Elem doluydu, acıya doymuştu bu gözler. Bir çocuğun annesinin, gözünün önünde can çekişi vardı bu gözlerde. "Büyüyünce geçer" dediklerinden değildi bu yara, farklıydı. Kulağını tırmalayan o sesler hiç gitmeyecekti belki kulaklarından. Belkisi fazla ! Gitmeyecekti... Sesini kimseye duyuramadığı sessiz çığlıkları vardı onun. İçinde başa çıkamadığı yakarışları. Nefesinin tükendiğini hissediyordu her nefes almaya çalıştığında. Kalbinde namütenahi acısını saklıyordu. O acının her geçen gün daha çok sağlamlaştığını, kalbinden sökemeyeceği güçte olduğunu ve daha çok büyüdüğünü sezinlerken, gözyaşları süzülüyordu...
All Rights Reserved
#33
köy
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Karven
  • Sessiz Yemin
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik (Tamamlandı)
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Vatan Uğruna
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA +21 (Tamamlandı)
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Halısaha |texting

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines