Bir Bakirenin Son Gecesi

Tarihin tekerrür etmeyi unuttuğu bir şehrin, unutamadığı insanları kadar acınası başka kimseler yoktur şu dünya da. Değişimi reddeden her insanın korkusudur değişemez olduklarını düşündükleri Rüyalarını kabuslar içerisinde seyretmek. Ellerinde Salyangozlar ile bir devrimin ayak seslerini dinlemek, gerçekliğin sınırlarının durmaksızın genişlediğini kendi değersizliklerini farkederek izlemek. Sahi ya; ''Gerçek sınırlarını ne ara bu kadar genişletti?'' Semaları sınırlayan binalar, oraya buraya durmaksızın koşuşturan insanlar, Bir bedduan'ın sebebi olmamak uğruna sirenlerini yüksek seste duyuran Ambulans sesleri.. Bana bir ev bile fazla gelmekteydi halbuki. Bu sonsuz gerçekliğin ortasında kaybettiğim gerçekliğimi nasıl bulacağım tekrardan? Sanırım artık tek çare oldu değişimin leş kokulu koynuna kendini bırakan bu şehirden intikam almak.. Kaybettiğim gerçekliğimi, onun gerçekliğini elinden alarak yeniden kazanmak.. Kabusları ile arkadaş olmuş bu insanlar için uyumak o kadar korkutucu değildir zannımca; Rüyalarını ilk kez bu kadar insanların ölmesini bekleyen bizler, mutlu olmayız artık..