Hard to get.

Dit verhaal wil ik net iets anders maken dan alle andere 'wattpad' verhalen, denk dat het eens tijd werd. Ik probeer dit zo origineel mogelijk te maken, geniet ervan ;).

Ik tuurde door het donker, zoekend naar een auto of een schijn van leven. Hier sta ik dan, een zak die meer dan 20 ton waard is, en mijn leven die slechts met een schot geklaard kan worden. Ik zag in de verte twee autolichten, dat zullen ze zijn. 'Geen angst laten zien' is wat zij me vertelde, maar de koelte van de pistool die ik achter mijn broek verstopte vertelde me toch wat anders. Ik ademde diep in en uit, probeerde niet veel te trillen en wachtte gerust af. Een jongen kwam eruit, ook Marokkaans gokte ik. Hij zei niks en keek naar de tas. '25 ton' zei ik alleen. Waarop hij lachend naar de oudere man achter keek. 'Dat gaat dus niet gebeuren' zei hij. Ik volgde mijn instinct en pakte de tas steviger vast. 'Pech gehad' zei ik simpel en probeerde weg te lopen. Dit is de truc die werkt in de markten van Marokko, dus waarom niet hier? Ik voelde een stevige handgreep aan mijn arm en begon te glimlachen. '23' antwoordde hij vastberaden. 'Je doet moeilijk om 2?' Antwoordde ik. Hij lachte en keek naar zijn voeten. 'Hoe weten we dat het goed spul is' vroeg hij. 'Ik geef hier mijn leven voor, ik weet vrij wel zeker dat het goed spul is' antwoordde ik. Hij knikte en kneep zijn ogen samen. 'Is goed' en hij overhandigde me het geld voorzichtig, ik duwde de tas zijn kant op en draaide me om. Missie geslaagd lachte ik in mezelf, en liep richting huis alsof het niks was.