PARLA RENGİN

Annem ve babamın ölümünden sonra onların ölümüne kimin sebep olduğunu öğrenmek için, Endless ülkesinde yaşayan Arın'ın yanına gitmek zorunda kaldım.

Ben kendimi çok büyük bir hikayenin içinde zannederken,meğer hikâye yeni başlıyormuş...

_____________________

"Güneşi görmeyen umutlarım...
Karanlığa gömülmüştü.
Artık güneşi bulamayacak kadar yorgun,
Bulsada göremeyecek kadar kördü..."

(U.Ö.H.)

______________________

"Elimde annemin mektubu ile kalakalmıştım.Ben değil sadece gözyaşlarım konuşuyordu..."

[1 Saat Önce......]

"Silah sesleriyle sıçrayarak uyandım.
Yatağımdan kalktığımda sesler durmuştu.Sadece ağlama sesleri geliyordu.Cıplak ayaklarımla merdivenlerden indim.Gördüğüm manzara karşısında açık olan ağzımı elimle kapattım.Annem ve babam yerde kanlar içinde yatıyorlardı.Ağlama sesleri hâla geliyordu ama etrafta kimse yoktu.Seslerin kasetten geldiğini anlamam uzun sürmedi.Şaşkınlığım biraz olsun geçince annem ve babamın yanına çöktüm.Gözyaşlarım eşliğinde konuşmaya başladım.
"Anne!"
"..............."

"Ses verirmisin?"

".............."

"Baba!korkuyorum lütfen ses verin!"

İster küçük olun,ister büyük,

Yerde kanlar içinde anne ve babamızın cesedi,kasetten çıkan ağlama sesleri korkmanıza yeterde artar bile...

Az sonra siren sesleriyle yerimde sıçradım.
Herşey hıpızlı gelişmişti.Annem ve babamın ambulansa götürülüşü,polislerin etrafı kontrol etmeleri.
Sanki beni görmüyor gibilerdi.
Dışarıdaki ambulansın yanına doğru yürüdüm.Az sonra yanıma ambulanstan çıkan abla geldi.

"Senin ismin ne?"
"Parla Rengin". Titreyen sesimle ismimi söyledim.
"Parlacım annen bunu sana yazmış.gömleğinin cebinde buldum."
Elindeki zarfı bana uzatınca tir tir titreyen ellerimle zarfı aldım.
Her şey 1 Saat içinde gelişmişti.
Elimdeki annemin mektubu ile kalakalmıştım.Ben değil,sadece gözyaşlarım konuşuyordu..."