MEFTUN

Az önce duyduklarıma inanamıyordum.Bu gerçek olamazdı.Hayır,doğru değildi.Ya bir yanlış anlaşılma vardı,ya da..

Sessizce yürümeye devam ettim.Ne kadardır yürüdüğümü bilmiyorum ama etrafımdaki insanlar görünmez,sesler duyulmaz olmuştu.Şu an sadece düşüncelerim ve ben vardım.Aklım karmakarışık,kalbim ise paramparçaydı.Ya bu duyduklarım doğruysa?İşte o zaman her şey anlamını yitirirdi.Yaşadığım bu hayat,yazılmış bir senaryodan farksız olurdu.

Ama en çok da bunu onun da biliyor olmasından korkuyordum.Çünkü o,benim sonsuz güvendiğim tek insan,beni ayakta tutan tek kişiydi.Savunmasız yanım,en tehlikeli zaafım.Sen Kerem Erkuvar,herkes yapar ama sen yapmazsın dimi?İşte yine ayaklarım sana geliyor.İste yine kalbim tek tesellisi olan sana koşuyor.

Hafif bir rüzgar esti saçlarımın arasından ve usulca fısıldadı kulağıma

"Gerçeklerden ne kadar kaçarsan kaç,birgün seni bulur ve o gün bununla yüzleşmekten başka çaren yoktur."