Kendisine ördüğü bir duvar vardı Yusufun,aşka ördüğü gibi.Kendi ördüğü duvara zırh edinip,aşka teslimiyet sağlatmıştı.
Galip gelebilecigini umuyordu bu aşkın.Yoksa kendine ördüğü duvarları yıkmaya güç bulamayacaktı.
Eskiden aşkın belirsizliği çok yorardı Yusufu.Şimdi aşık olupta bu yolun belirsizliği daha çok yorar olmuştu.
Sevipte kavuşmaya bilirlerdi.Saplanıp kalmamak lazımdı bazı şeylere,herşeye hazır olabilmek için. Buna rağmen Feyzanın benliği, Yusufun gücü olmuştu. Ondan gelen herşey başı gözü üstüneydi.
Gözleri Feyzanın gözlerini bulup sessizce mırıldandı Yusuf.
'İnan bazen kalkacak gücüm olmuyor ve ben defalarca yenildiğim bakışların sahibinde tutuklu kalmaktan korkuyorum. Bu hiç akıl işi değil! canına yandığım, canımı yakmandan korkuyorum.'
İyi okumalar! ❤
Tüm hakları saklıdır