I'm His Tutor
- Reads 64
- Votes 0
- Parts 3
"Kapag hindi talaga siya nagpakita in one minute, aalis na talaga ako dito." mahinang sabi ko habang pinagma-masdan ang ilang estudyante na dumadaan sa aking harapan. Dumaan ang isang minuto nang wala pa din siya kaya mariin akong napapikit. Tumayo na ako saka isinakbit muli ang bag sa magka-bilang balikat ko.
"Aalis kana agad? Tss. Kada-dating dating ko lang e." kasunod ng malamig na boses na yon ay ang paghawak ng isang kamay sa balikat ko at marahan akong pinaupong muli sa bench na kanina ay inuupuan ko.
All Rights Reserved
#52
jonaxx
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Salamisim
Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.Complete![A Four-Year Installment [SHORT-STORY]](https://img.wattpad.com/cover/240114391-256-k571676.jpg)
A Four-Year Installment [SHORT-STORY]
Sabi nila kapag bata ka pa raw hindi ka pa pwedeng umibig, hindi pa raw totoo ang nararamdaman ng iyong dibdib, iyong paglukso raw ng iyong puso, at pagsisikip ng iyong dibdib ay dala lang daw siguro ng musmos mong puso na maagang namulat sa konsepto ng pag-ibig. Kaya naman nang maramdaman ko ito sa murang edad ay agad ko itong sinikil, ayoko kasing magkaroon ng kasalanan sa aking pamilya, ayokong isipin nila na imbes mag-aral ay kung anu-ano ang aking inaatupag. Ngunit sa hindi maintindihang dahilan tuwing lilipas ang apat na taon mula sa huli naming pagkikita, kami'y muling pinagtatagpo. Kasalanan pa rin ba itong maituturing kung hindi ko naman ito sinasadya? Kailan nga ba magiging tama ang panahon para sa amin? Kailan ko maaangkin ang pag-ibig na paulit-ulit ibinabalik sa akin? BASED ON TRUE EVENTSComplete
My cold husband (Short Story)
"Tumigil kana sa kakasunod sa akin Ella mahiya ka naman" sabi ni eli at pilit inaalis ang mga kamay ko na nakapalupot sa beywang niya. "ano kaba babe hwang kang mahiya" sabi ko at lalong hinigpitan ang pagkakayakap sa kanya. "Ema Lauren! stop this crazy scenario! tumigil kana hindi kita magugustuhan and you are only 15 years old my god mababaliw ako sayo.. "eh ano ngayon kung 15 palang ako 4 years lang naman ang tanda mo sa akin eli" "Alam mo bata ka lang baka pag nagdalaga kana mawawala din ang kabaliwan mo sakin" "Hindi no balak ko nga na pag nag 18 na ako pabubuntis ako sayo" ngumiti ako ng pagkalaki laki habang sinasabi iyon. napangiwi naman siya ng marinig niya ang Sinabi ko. "may girlfriend na ako ella " sabi nya at kasabay ng pagluwang ng pagkakayakap ko sa kanya. "Hindi ako naniniwala" pilit kong pinipigilan ang pag patak ng luha ko. "believe me or not, nagkabalikan kami ni kyra kaya please ella tumigil kana ayaw kong mag hiwalay na naman kami ng dahil sayo"Complete
Tired of Loving You (Completed)
TIRED OF LOVING YOU Yes. Ginagawa ko ang lahat para matapos na ito. Konting tiis nalang." Sabi niya tila pinapakalma ang kausap sa kabilang linya. "I miss you too. Bye." Pagpapaalam niya. Nakita ako nito ngunit nilagpasan lang ako at humiga na sa kama. "Pwede ba Evan, sa susunod hinaan mo ang boses mo. Baka biglang pumasok sila Elli at marinig ka." "Si Elli ba talaga o ikaw?" "Ayokong makipagaway. Matutulog na ako." "Tama lang naman na marinig mo eh, para mahiya ka naman." Bakas sa boses nito ang labis na pagkainis. Mabuti nalang sound proof ang kwarto namin kaya hindi ito maririnig sa labas. "Sana nga nahihiya ka." "Pwede ba wag tayong magaway ngayon, pagod ako." Mahinahong sabi ko. "Pagod na pagod na." Dahan dahan siyang tumingin sakin. "What do you mean?" "Wag kana magkunwari, alam ko naman na kaya mo ako laging inaaway kasi gusto mo na makipaghiwalay ako sayo." Nagiwas ito ng tingin. "Sige na Evan, nanalo kana. Siguro talagang mali ang naging desisyon ko na pakasalan ka at mahalin ka, akala ko kasi matututunan mo rin akong mahalin eh." "Wag mo akong artehan Ava." Galit na sabi nito. Huminga ako ng malalim at umupo sa kama. "Minahal mo ba ako Evan?" Dahan dahan akong tumingin sa mata niya. "Kahit konti lang." "Pwede ba tumigil kana kung hindi ma--" "Kung hindi ano? Sasaktan mo ako. Hindi ko na mararamdaman yung sakit Evan. Immune na ako sa araw araw." Pinunasan ko ang luha ko. "Ano bang kasalan ko sayo? Bakit mo ako pinahihirapan ng ganito, mali ba na mahalin ka? Hanggang kailan mo ba ako sisingilin sa kasalanan ko?" "Tumigil kana. Aalis na ako sa bahay na ito." "No need, this is your house. Matagal ko na rin napagisipan ito, pilit lang akong kumakapit sa tuwing nakikita ko na masaya ang mga anak natin kasama ka." Huminga ako ng malalim at napakagat ng labi para pigilan ang paghikbi. "I'm tired of fighting Evan, I'm tired of loving you." ⚠WARNING: PLAGIARISM IS A CRIMEComplete
Never Be Alone (EDITING)
Highest rank: #8 Filipino Teen Fiction I'm not that actually 'masungit' actually friendly, palangiti, tawa ng tawa , sobrang saya ko pag kasama ko yung family ko at mga kaibigan ko ganyan ako dati, pero ngayon wala pa ata sa sampung tao ang kinakausap ko, lahat kase iniirapan ko, sinusungitan ko. Bakit ako nagkaganito? It just happen in one snap ONE SNAP my everything turns to nothing, they left me . I have this man who is always there for me the one comforting me in those times when I lost my family but then one day he needs to leave for his family I know they need him. I need to live for my self just myself alone. It turns out that I didn't talk to anyone except for school activities that I need also to communicate to them but just the school stuffs. Then one day may isang epal na nangtrip sakin, araw araw nya akong binibigyan ng sakit ng ulo sa mga kayabangan nya sobra! "hoy! bakit ang sungit mo?!" tanong nya habang habol habol nya ako pinagtitinginan na din kami "hoy kadin! pake mo ba?" sagot ko pabalik epal talaga hindi na nga pinapansin "crush mo ko no?" natigilan ako sa muli nyang tanong hinarap ko sya "kapal din ng pagmumukha mo eh no? napakayabang mo!" pagkatapos ko yung sabihin agad akong tumakbo ng mabilis nadinig ko pa yung nakakainis nyang tawa busit lang talaga! araw- araw kaming nagsisigawan pero isang araw akala ko bwebweltahan na naman nya ako ng mga kayabangan nya na hinintay pa nya ko sa labas ng classroom ko "ano!" walang imik kaya iniwan ko na pero bigla nyang hinawakan yung braso ko "Sungit manliligaw ako!" hindi ko alam kung isa sa mga trip nya to oh ano.Complete
A Place Full of Perverts (UNEDITED)
Still editing.. P R O L O G U E Gabi na ngayon at naglalakad ako mag-isa pabalik sa bahay ko. Galing kase ako sa Department Store para bumili ng sanitary napkin. Ngayon kase period ko, tapos naubosan pa ako ng napkin, bwesit. "Sinong na riyan?" kalmadong tanong ko sa kawalan nang may marinig akong boses. Luminga-linga ako sa paligid baka sakaling may matanaw akong tao. Wala naman, baka multo lang? Pero wala namang multo ah? "Sino nga yan? Show yourself, I am not going to hurt you. Just don't hide." parang baliw na tuloy akong kausap ang kawalan. Pero sure naman talaga akong may boses akong narinig e. May narinig naman akong ingay sa may likod ng puno. "Eh?" ani ko nang may lumabas na tatlong lalaki roon. Gabing-gabi na ngayon ah? Bakit andito pa sila sa labas? "Bro ang ganda niya. English speaker pa nga eh, mukhang mayaman." rinig kong sabi nung nasa kaliwa. I think mga teenagers din toh katulad ko. Nakita ko namang siniko ito nung nasa gitna. "Shut up Klein, baka marinig ka." "She looks hot." ani naman nung nasa kanan. "Uh e.. Naririnig ko po ang pinag-uusapan niyo." kamot-ulong sambit ko. Napatampal sa noo yung nasa gitna. "Nabuking tayo." "She might run." sabi naman nung sa kanan. Nagtaka ako sa mga pinagsasabi nila kaya nagtanong nalang ako. "Pardon? Bakit po ako tatakbo?" I was clueless about what they're planning. Mukha naman silang desente. Kumunot ang noo nung nasa kanan, gwapo silang lahat to be honest lang. Pero nagwagwapohan lang ako. "Are'nt you afraid of us?" walang emosyong tanong nito sakin. Lumapit ako sa pwesto nila. They were amused of what I did, para bang hindi nila inaasahang lalapitan ko sila? "Why should I be afraid? Are you going to kill me?" nanatili pa ring kalmado ang boses ko nang itanong ko iyon. "We won't kill you. But we might do something bad like.." "...Can I touch your boobs?" TONGONO. End of PrologueComplete
Difficult to Fathom: Beneath the Surface
Madalas natin mabasa sa mga fiction story na ang lalaki ang sumasagip sa bidang babae. Ang lalaking bida ang may cold personality. Ang lalaking bida ang nambu-bully sa bidang babae. Aminin natin, mas nakaka attract kasi talaga ang lalaking misteryoso at may cold na personality. Pero what if... What if... Maging baliktad ang lahat? Berde ang dugong dumadaloy sa ugat ng isang Wayde Rylant Morton. Iyon ang pinanghahawakan niyang katotohanan na madalas sinasabi ng mga malalapit na tao sa paligid niya. Ngunit hindi niya alam kung 'yon ba talaga ang katotohanan. Dahil kahit kailan ay di niya pa naramdamang ma attract sa kapareho ng kasarian niya. Kaya minsan napapatanong siya sa sarili kung ano ba talaga siya. Hanggang dumating ang isang taong humula kuno sa kataohan niya sa unang pagkikita nila. Pinilit nitong ipamukha sakanya na bakla talaga siya sa unang pagkikita pa lang nila. Mas lalong dumagdag sa inis niya ng malamang isa ito sa may mataas na tungkulin sa paaralan nila. Hindi niya malaman sa sarili kung bakit kapag nakikita niya ito ay kumukulo ang dugo niya at naiinis siya. Ngunit habang tumatagal ang inis na nararamdaman niya kapag nakikita ito ay napalitan. Nagiging komportable siya kapag nasa tabi niya ito. Na para bang walang mangyayaring masama sakanya kapag ito ang nasa tabi niya. Ngunit, may pinaka ayaw na bagay siya sa taong ito. Ang ugali nito na hindi mawari. Ang mga titig nito na parang may gustong ipabatid ngunit hindi mo mahulaan. Ang mga mata nitong parang may nakatagong madilim na katotohanan sa katauhan nito. Ang taong magsasampal sakanya sa katotohanang 'hindi porke't gusto mo ay dapat gusto ka'.
The Mistress Love Story (Completed)
THE MISTRESS LOVE STORY "Love." Nakangiting salubong niya nang makita ako. Yayakapin niya sana ako nang salubungin ko ito ng isang malakas na sampal. "Love? Ang kapal ng mukha mo! Paano mo nagawa yun sakin? pinagkatiwalaan kita." Galit na sabi ko, nagulat naman siya at nagtatakang tumingin sakin. "Anong sinasabi mo?" "Sige magmaang-maangan ka pa. May asawa ka diba?" "Paano mo nalaman?" Nakayukong tanong niya. "Paano? nagpunta ako sa bahay ni Madam kanina. Excited pa naman akong makita ka kasi isang buong araw kang hindi nagparamdam tapos ganun lang madadatnan ko. B---bakit mo ako niloko?" Umiiyak na sabi ko, halos hindi na ako makapagsalita ng maayos dahil sa pagiyak. "Sorry. I'm sorry. Hindi ko gustong magsinungaling sayo." "Kyle minahal mo ba ako?" Tanong ko sa kanya. Hindi ko alam kung bakit ko natanong sa kanya yan. Alam kong mahal niya ang asawa niya, kaya nga sila nagpakasal diba? pero i want to know kung minahal niya rin ba ako or panakip butas lang, kasi nasa ibang bansa ang asawa niya. "Oo. Mahal kita, minahal kita nung una palang." Mabilis niyang sagot. "Pero mahal mo din ang asawa mo diba?" Tumingin lang siya sakin. "Bakit hindi ka makasagot?" ⚠WARNING: PLAGIARISM IS A CRIMEComplete
You're there, here
Hi I'm Maleeka haseena alcaraz or known as maseena. Well now I was in college in manila. Malamang. Lumayo muna ako kanila mommy. Ngayon nainirahan ako malapit sa school namin. bumibisita sila sakin tuwing linggo, hindi masyado strict sila mommy sa akin. Hindi ako nagtatakip ng buhok hindi katulad ni mommy. Ang hindi alam ni mommy, I was having fun all night. "maseen-" I stop him to stay that name "sheena is my name, okay?" I said and I continue drinking. "whatever your name is. Just go home" he said and tumingin na lang ako sakanya. Kinuha niya ang juice sa kamay ko at nilagay sa lamesa. Kukunin ko sana ulit yung juice pero hinawakan niya ang palapulsuhan ko at nagulat ako sa action niya. Nung tumingin ako sa mukha niya. His expression were very annoyed sa akin "fine, uuwi na ako" sabi ko at nung pagtayo ko, tumayo din si carlo. "what are you doing?" tanong ko at tumingin ako sa kanya. "ihahatid ka pauwi" sabi niya at may nilabas siyang palda na mahaba. "saan mo nakuha yan?" tanong ko at tinitigan ko pa ang palda " sa mama ko." Malamig na sagot niya sa tanong ko at binigay ang palda, "suotin mo." Tinggap ko ang palda at pumunta ako sa restroom para magpalit ng palda. Paglabas ko ay nandoon si carlo naghihintay sakin "let's go." Sabi niya at sabay kaming lumabas, kumuha siya ng taxi at sumakay na kami pinasakay niya ako sa likod at sumunod siya sakin. Binigay niya ang jacket niya sakin para takpan ang balikat ko. "kamuslim mong tao, ganyan ka manuot minsan makinig ka naman kanila tita, hindi mo alam kung hanggang kailan ka lang dito sa mundo" sabi niya, papatayin niya ba ako? Grabi siya... "bakit papatayin mo ba ako?" tanong ko at tumingin sakanya "kung pwede, edi sana matagal ko ng ginawa." Sabi niya, ang harsh niyang tao "maseena.._" tawag niya sakin "I told you na wag mo akong tawagin na maseena-" napahinto ako nung nagsalita siya " I don't care, you are still maseena." Sabi niya " just listen to us. Magbago kana please."Complete
Obsessive Desire (GXG)
"Shhh baby. Don't cry. I told you that escaping here is useless. See? Napagod lang tayong dalawa." malambing na sabi nito habang pinupunasan ang luhang di ko man lang namalayang umaagos na. Bahagya itong lumayo at pinalapit ang tauhan niya. "B-bitawan mo a-ako!" Sigaw ko nang bigla akong binuhat ng tauhan niya. "Hush now my love. I know that you're tired. You're very weak, and on top of that, you're not eating properly." Sabi nito ng may matamis at nakaka akit na ngiti sa labi. "P-please. Let me g-go. Iuwi mo na ako! Ayaw ko nang bumalik sa mansyon na yon. Please! Nag mamakaawa ako! " Pag susumamo ko sa kanya. Ang kaninang nakangiting maamong mukha ay biglang napalitan ng kailan man ay di mo gugustuhing makita. Nakakagulat ang bilis nito sa pag babago ng ekspresyon. "We'll have our conversation at the mansion." mahinahon ngunit kasing lamig pa sa yelong sabi nito. Naramdaman kong may itinurok sakin na injection na tiyak kong pampatulog ang laman. Hindi ito ang unang beses na naranasan ko ito kaya nakakasiguro akong pampatulog ito. Unti unting bumigat ang talukap ng aking mata ngunit bago ako panawan ng ulirat ay narinig ko pa ang sinabi ni Farah. "You're mine and mine alone." ___________________ Hello! I really want to use their TSOU character names but i might get in trouble if I do that. I need to change their names to avoid copyright. Thanks for understanding! A/N: Please read at your own risk.This is my first story. I'm not a professional writer so please do understand if I have mistakes or errors, you are free to correct me guys. Thanks. P.S. Please do not copy or steal my work. It took me a long time to make this.
Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.
More detailsContent Guidelines