MÜHÜR

Bir söz vardır belki bilirsiniz,
"Gün gelir küçümsediğin her şey için, önemsediğin bir bedel ödersin" Asla unutmayacağım tek şeydi belki de bu.

Sırtımı duvara çarptı, inledim. Canımı yakmıştı. Umursamadığı son şey bile değildi belki de bu. Kasılmış elleriyle kavradı çenemi ve gözlerine bakmam için zorladı. Zorlamasaydı da bakardım. Onun gözlerine bakmak cennette yanmaktan farksızdı çünkü. İstese defalarca ölürdüm, farkında bile değildi.

İzin verseler asırlar geçtiğine yemin edeceğim ama saniyeler süren bakışları bileklerime kaydı. Öyle nefret doluydu ki gözleri, o an orada bileklerimi kesip atmak istedim. Elleriyle bileklerimi sıkıca kavradı ve alnını alnıma yasladı. Benden dilediği her şeyi yapacak kadar çaresizdim. Baş parmağı damarlarıma dokundu usulca. Sanki dokunduğu yerler ölüyor, sonra tekrar diriliyordu. Ellerinde ölmeyi istedim o an, sonsuza kadar uyumak istedim. Sık nefesler alıp veriyorduk, sanki saatlerce koşmuşuz gibi. Ben onunla ölüme bile koşmayı isterdim. O kuş olup uçtu, ben ise buharlaştım. Ona ulaşmak hep en zoruydu. İstese bedenimi feda ederdim, farkında bile değildi.

Tüm şarkılar, bütün müzikler onun sesinde bestelenmişti sanki. Hep konuşsun, hiç susmasın istiyordum. Bazen bağırıp çağırması bile yetiyordu ama o sadece gözlerime bakmakla yetiniyordu. İmkanım olsa defalarca öleceğim dudakları, bir kez daha bahşettiler bana sesini. Kalbim sıkıştı sanki.
"Bedenini ruhuma mühürledim, artık istesende bozamazsın.."

Değildi. Her konuştuğunda ruhumu ezip geçtiğinin farkında bile değildi. Bilmiyordu ki ölüm bir tek onun ellerinde güzeldi. Kalbim bir tek ona atsın, ciğerlerim sırf aynı havayı soluyoruz diye nefes alsın istiyordum. Hiçbir şeyin farkında değildi o.

İyi bildiği tek bir şey vardı aslında. Çünkü o da farkındaydı bunun, yarın bugünden daha güzeldi.

20.07.19' bizim mührü