TENİM

Her şeyin bittiği yere gelmişti.Kalemi elinden bıraktı.Gözlerinden akan yaşa engel olamadı.mektubu zarfa koydu.Geride bırakacağı son insana son sözleriydi bu.Son 2 aydır yaşadıklarını düşündü babasının ölümü ,hayatının mahvoluşu, sevgilisini ,tek arkadaşını... bugün onu görmeye gitmişti.Ama vedalaşmaya cesaret edememişti.

Yarın doğum günüydü.Henüz 24 yaşındaydı.Gözünden yaş gelirken acı acı gülümsedi 25 ini göremeyecekdi.

Ağır adımlarla babasının odasına gitti, ilk çekmeceyi açıp ceviz ağacından yapılmış silah kutusunu eline aldı.banyoya doğru ağır ağır yürümeye başladı.

"Gerçek bir intihar kararlılık ve disiplin gerektirir.İnsanlar intiharın korkakça bir hareket olduğunu söyler.Doğrudan daha fazla uzak olamazdı.İntihar muzzam cesaret ister."

Dedi fısıldayarak.küvete girdi, kutuyu açtı,babasından kalma silahı çıkardı kızarmış yaşlı gözlerle silaha bakarken yaşadığı her şey gözünün önünden geçiyordu.Ölse geride sahiden kim kalacaktı.kimsesi yoktu erken büyümüş ve çalışma yükselme hırsından dolayı kimseyle arkadaş olmamıştı.Acı acı güldü kendine.gözlerini kapattı namluyu agzına koydu yaşadığı herşeyi hayatının çöküşünü düşündü.ölmemek için son bir umut düşündü kendi kendine gözlerinin önünde yalnız bir yüz vardı ama yaşaması o insana sadece yüktü.Parmağı tetiğe baskı uygulayacakken derinden bir ses duydu.

Attila!