ZEVÂHİR

10 yaşındaki bir kızın o zaman ki tek gayesi oynadığı bebeklerine haksızlık olmasın diye hepsiyle uyumaktır .

Benim de öyleydi en azından bir salı sabahı patlayan bir silah sesiyle uyanana kadar öyleydi . Küçük adımlar atıyordum aynı zamanda da anneme sesimi duyurmaya çalışıyor nerde olduğunu anlamaya çalışıyordum .

Bilmiyordu ki annemin o dakikalarda son nefeslerini evimizin girişi önünde vermekte olduğunu . Birkaç odaya daha baktıktan sonra kapının girişinde iki siyah takımlı adamın bana doğru geldiğini gördüm korktum , hem de çok fazla . Tanımıyordum ben onları annemin beni en çok uyardığı şeydi yanıma yabancı birisi yaklaştığında çığlık atmam gerektiği . Attım o kadar çok çığlık attım ki boğazım 1 hafta boyunca kendine gelemedi ama duymadı kimse sesimi beni alıp büyük bir arabaya bindirdiler işte o zaman gördüm annemin güzel yüzünü nerden bilebilirdim ki bir daha hiç bir zaman görmiyeceğimi bilseydim daha çok bakardım .

Kanlar içindeydi en çok sevdiği çiçekli gömleği . bana bakıyordu mavi gözleri gidip sarılmak istedim anneme , lavanta kokusunu içime çekip beni göndermemesi için yalvarmak istedim müsaade etmediler ağlamaktan kızaran , annemin bana bu dünyada bıraktığı tek armağan olan mavi gözlerim annemin gözlerinin kapanışına şahit oldu.

işte o zaman anladım benim sınavım aslında şimdi başlıyordu.