Sayısız Yangın

Yalnız hissedersin.
Büyük bir kalabalığın ortasında.
Yükselmek için çırparken kanatlarını,
yere düşersin.
Kaldıracak bir el beklersin.
Her şeyi unutturacak bir gülümseme.
Kırılan kanatlarını,
kanayan yaralarını saracak birini,
maskesini çıkarıp ellerine bırakacak birini,
seni karanlıktan kurtarıp,
aydınlığa çekecek birini,
beklersin.
Karanlığın seni hapsettiğini,
aydınlığın üstüne kapıları kapattığını bile bile,
beklersin.
Ama o kişi sevdirir kendini sana,
sonra
kendi ateşinde yakar,
alevlere teslim eder.
Ben Su Karel,
bu benim en büyük yangınım.