Jak pisać?
- Reads 19,854
- Votes 682
- Parts 83
Chcesz napisać książkę, ale nie wiesz jak zacząć? A może utknąłeś w trakcie pisania ważnej sceny i nie masz pomysłu jak z tego wybrnąć? W takim razie to poradnik dla ciebie.
Pomysły z internetu, czasem moje własne przemyślenia. Tłumaczyłam to, by sama korzystać, zdecydowałam się publikować, bo może przydać się jeszcze komuś.
Jestem tylko człowiekiem i popełniam błędy. Jeśli jakieś zdanie jest bez ładu i składu, dajcie znać w komentarzu.
# Moje spostrzeżenia
》 Wskazówki, Tips
》》》 Struktura powieści, Outline
♧ Słownictwo, Synonimy
♤ Przykładowe zdania, Dialogi
● inne pierdoły bez większego związku
* brak korekty
All Rights Reserved
#4
pisanie
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Dym
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.Complete![Co się z tobą stało deku? [Villian Deku]](https://img.wattpad.com/cover/374840381-256-k149968.jpg)
Co się z tobą stało deku? [Villian Deku]
14 letni Izuku Midoriya jest poniżany w szkole za brak indywidualności. W jego domu też nie jest zbyt dobrze ojciec go zostawił a matka go nienawidzi. Pewnego dnia Izuku postanawia ze sobą skończyć i skoczyć z dachu lecz wtedy niespodziewanie ratuje go przed tym Liga złoczyńców i przyjmuje go do siebie. Jak potoczy się życie Izuku od tego momentu? Czy nareszcie uzyska to co dawno chciał mieć? Uwaga w książce występują Samobójstwo Torturowanie Wulgaryzmy To moja pierwsza książka więc przepraszam za wszystkie błędy. Książka wolno pisana przez brak mojej weny. Chce też jeszcze powiedzieć że te pierwsze rozdziały mogą być niezrozumiałe ale już następne są nawet git. Jak skończę zrobię rewrite tej książki żeby wszystko było bardziej czytelne. Miłego czytania :DComplete
Pechowe 13 Dni || ZAKOŃCZONE
Chyba każdy zna "30 day challenge", w którym to trzeba pisać codziennie przez 30 dni jakiś wpis do książki, notatnika, w Wordowym pliku. Ja jednak nieco zmieniłam to wyzwanie i postawiłam je przed sobą na czas ferii (13-25 luty 2017) Będę przez pechowych trzynaście dni dodawać jeden wpis na minimum 500 słów. Mam nadzieję, że to przyzwyczai mnie nieco do pisania na Wattpadzie, do którego nie do końca się przekonałam. Wpisy będą głównie przemyśleniami, czasem może jakąś historyjką. Ale będą. Muszą być, bo inaczej zrobię sobie post od słodyczy na 30 dni XD No i nie wiem do jakiej kategorii to wstawić, więc dlatego Losowo. Okładka wykonana przeze mnie :#Complete
The Taste Of Ink | Taekook | PL
[Zakończone] Jeongguk ma wszystko. Jest młody, przystojny, bogaty, ma piękną narzeczoną. Wkrótce ma stać się CEO w firmie swojego ojca, która jest jedną z najlepiej prosperujących firm w Seulu. Mogłoby się zdawać, że jego życie jest wręcz idealne. Wszystko zdaje się dopięte na ostatni guzik, poukładane i misternie zaplanowane. Jest szczęśliwy, a przynajmniej tak mu się wydaje... Jednak pewnego dnia jego przyjaciele postanawiają w prezencie spełnić jedno z jego skrywanych dotąd marzeń i zabierają go do jednego z najlepszych artystów w Seulu, by Jeongguk mógł sobie zrobić swój wymarzony tatuaż. Kiedy przyszły CEO przekracza próg salonu tatuażu, nagle wszystko się zmienia, a to za sprawą pewnego czerwonowłosego tatuażysty. Jeongguk jest wyraźnie zaintrygowany talentem nieznajomego, ale czy tylko jego talent go pociąga? Zdawałoby się, że młody CEO ma dużo czasu, by się o tym przekonać, ale sprawy komplikuje fakt, że dokładnie za dziewięć miesięcy, Jeongguk bierze ślub ze swoją piękną narzeczoną... Czy dziewięć miesięcy to wystarczający czas, by odmienić swoje życie? Czy tyle czasu wystarczy, by kogoś szczerze pokochać? "The Taste Of Ink" © Ayashee11 ⚠ INFORMACJA O PRAWACH AUTORSKICH Kopiowanie, ponowne publikowanie, rozpowszechnianie lub tłumaczenie moich książek bez mojej wyraźnej zgody jest surowo zabronione. Nieautoryzowane wykorzystanie stanowi naruszenie praw autorskich i może skutkować podjęciem kroków prawnych. OSTRZEŻENIE: * Główny ship: Taekook * Top!Taehyung, Bottom¡Kook * Smut * Wulgarny język * Zdrada * Homofobia * Ataki paniki * Angst Jeśli któraś z danych rzeczy cię drażni lub sprawia, że czujesz się niekomfortowo, po prostu nie czytaj. Najbardziej Imponujący Ranking 1#vkook 1# btsv 1# bottomjungkook 1# tatuażysta 1# ink 1# tattoo 1# tatuaż 3# ceo 4# toptaeComplete
RecenZJE przy kubku kawy
"Pisanie wymaga odwagi, więc nie chowaj swoich dzieł do szuflady, tylko opublikuj swoją opowieść gdziekolwiek. Jeśli nie zdobędziesz nic, zyskasz chociaż doświadczenie." ~ superrka. Jak sama nazwa wskazuje tutaj będę pisać recenzje dla osób, które będą chciały poznać moją opinię. Z natury jestem szczera, więc po prostu będę pisała to co myślę o danym opowiadaniu, aczkolwiek pamiętajcie, że jest to tylko i wyłącznie moje zdanie. To, że mi się coś nie spodoba to nie znaczy, że inni też tak sądzą. Nie zamierzam się tutaj z nikogo wyśmiewać. Sama popełniam błędy, więc myślę, że dzięki temu, że u Was będę je poprawiać sama się czegoś nauczę. ______________________________________________ Okładkę wykonała: inquietum ______________________________________________ Małe osiągnięcia: ~ 1000 odsłon - 03.09.16r ~ 3000 odsłon - 15.01.17rComplete
Ostatnie Listy
Szalona. Zwariowana. Przyjacielska. Kreatywna. Kochająca czytać. Przyszła malarka. Tymi słowami można było określić Sylwię jeszcze pół roku temu. Właśnie - można było. W zeszłym tygodniu przyszły wyniki badań. Czternastolatka ma białaczkę. Zostało jej pół roku życia. Dziewczyna postanawia napisać listy do wszystkich, którym ma coś do powiedzenia. Wśród adresatów korespondencji znajdą się zarówno wrogowie, jak i przyjaciele dziewczyny. Codziennie przez trzydzieści dni nastolatka bierze długopis i pisze ostatnie listy. ___________ Cudowną okładkę wykonała dla mnie @Julow_25. Historia jest publikowana również na portalu sweek.com.Complete
Miraculum - Druga Szansa
Marinette Dupain - Cheng była zwykłą, niezdarną dziewczyną. Dlaczego "była"? Ponieważ wraz z otrzymaniem prezentu nieznajomego pochodzenia jej życia zmienia się nie do poznania. Zyskuje szansę na życie, o którym mogła tylko marzyć. Jak nowe doświadczenia wpłyną na jej prywatne życie? Podobna sytuacja spotyka młodego blondyna, który nagle zaczyna chodzić do szkoły razem z Marinette. Nazywa się Adrien Agreste i okazuje się być popularnym na całym świecie modelem. Z pewnych jednak nieznanych przyczyn ojciec zabraniał mu uczęszczać do publicznej szkoły, jedynego miejsca, gdzie mógłby wreszcie zacząć być sobą. Lecz w jego życiu pojawia się szansa, której postanawia się kurczowo trzymać. Jak potoczą się jego dalsze losy? Czy uda mu się zmienić swoje relacje z ojcem? Każdy z nich ma swoje własne marzenia. Pragnienia, które pragną spełnić. Czy niespodziewane pojawienie się nowego towarzysza okaże się być dla nich "Drugą Szansą" na ich zrealizowanie? Opowiadanie inspirowane kreskówką "Miraculum: Biedronka i Czarny Kot" Data zakończenia: Środa, 24 sierpnia 2016r.Complete
Lore Gothica PL
Fantastyczny splot zdarzeń sprawia, że Sara - zwyczajna dziewczyna pracująca w korporacji - zostaje wciągnięta w świat wampirów, magii i pradawnych rytuałów. To historia osadzona tuż obok naszej codzienności, a jednocześnie wymykająca się wszelkim konwenansom. Na kartach tej powieści stawiam kilka pytań, które - mam nadzieję - zostawią Cię z własnymi odpowiedziami: Gdzie kończy się troska, a zaczyna manipulacja? Czy relacje z wieloma osobami mogą być prawdziwe i szczere? Czym jest zdrada? Czy można prowadzić dwa zupełnie różne życia jednocześnie? Czym jest przeznaczenie - i czy może istnieć w parze z wolną wolą? A wreszcie: czy wieczność to dar, czy przekleństwo? Lore Gothica to romans, w którym cielesność odgrywa ważną rolę - nie jako pretekst, lecz język mówiący o bliskości, pragnieniu i prawdzie o bohaterach. Nie nazwałabym go „smutem", choć nie zabraknie tu obrazowych, intensywnych scen. Jeśli intrygują Cię takie pytania i lubisz historie, w których magia splata się z codziennością, zapraszam Cię do lektury. Nowe części ukazują się w każdą sobotę wieczorem. Zapraszam. LL
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.
More detailsContent Guidelines