Her hayatın bir dönüm noktası olur. Kiminin bir doğuş , kiminin bir ölüş, kiminin bir varoluş, kiminin bir yok oluş. Nokta; kendisinden önceki cümle için bir bitiş sonrasındaki cümle için bir başlangıçtır. Geride kalan cümlede her şey kötü değil, gelecek olan cümlede de her şey iyi değildir nokta için. Kiminin dönüm noktası ona iyiliği getirmiştir , kimininki ise ona kötülüğü. Benim dönüm noktam ise bir bakkal sokağının köşesindeydi ve sadece ona çarpmamı bekliyordu. Nokta benim için iyi mi olacak kötü mü bilinmez. Nokta benim için hangisini seçecek o da bilinmez. Ama tek bir bildiğim var ki ben o köşedeki noktaya çarptım. Bu,nokta ve onun cümlesinin hikayesi...
Ben Işıl. Işıl Akman. Benimle birlikte hayatımın dönüm noktasına ışık tutmaya var mısınız?
(Okuduktan sonra puanlamayı ve yorum yapmayı unutmayın <3)
(Başladığım tarih:5Ağustos Pazartesi saat:05.53)
Bir kaldırımın köşesinde buldum hayalimi.
Gözlerimi kapattım, bıraktım avucuna kalbimi.
Dedi ki, sonuna kadar tutacak mısın elimi?
İçimden cevapladım, birlikte tırmanacağız tüm merdivenleri.
Mumlar üfledim, dilekler diledim.
Kayan her yıldızda adını sayıkladı dilim.
Ve o bana doğru tek bir adım geldiğinde
Ben hiç gitmesin diye bütün yolları denedim.
🏀
"Doruk?" dedim heyecanla. Bakışları yüzümde oyalanmaya devam ettikçe duramadım yerimde. Bir şey söyleyecekti. Bir şey söylemek için buradaydı. "Kaptın mı formayı?"
"Feza," dedi ve seri adımlarla ona doğru ilerlediğim sırada o da birkaç adım yaklaştı bana. Sadece ismimi söylemişti ama heyecanını yansıtması için bu yeterliydi. Devam etmesini beklerken kalbim yerinden çıkacak gibiydi. "Kaptık formayı."