Sixty Days Left...

Sixty Days Left...

  • WpView
    Reads 2,390
  • WpVote
    Votes 146
  • WpPart
    Parts 5
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Wed, Mar 11, 2015
WpInfo
Fanfic
Justin Bieber
«Δεν φοβάμαι τον θάνατο, αλλά τον χρόνο. Είναι φρικτό να γνωρίζεις το πότε ακριβώς θα πέσεις στο κρεβάτι σου και δεν θα ξυπνήσεις την επόμενη μέρα». Αυτός; Ένας εύστροφος και όμορφος επιχειρηματίας σε μια εταιρία στο Στράτφορντ. Αυτή; Μία όμορφη και χαριτωμένη φωτογράφος που βάζει τους άλλους πάνω από τον εαυτό της. Οι δύο τους είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι που κατοικεί στο Στράτφορντ. Δυστυχώς όμως τον χτυπάει μία από τις χειρότερες ασθένειες, ο καρκίνος. Μαζί, θα γίνουν ένα. Θα αξιοποιήσουν τον χρόνο τους όσο περισσότερο μπορούν. Όμως το παρελθόν τούς στοιχειώνει. Τι θα γίνει μεταξύ τους; Τα λάθη του παρελθόντος θα τους επηρεάσουν; Θα επιβιώσουν; Ένα ρομαντικό και δραματικό μυθιστόρημα με ρεαλιστικές ιδέες και αντιλήψεις που θα σας απογειώσει.
All Rights Reserved
#264
lovestory
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • MINE? [✓]
  • I don't like you😡. Jeon Jungkook ff
  • Σκέφτηκα τη Θάλασσα
  • Διαλέξαμε εμάς εκεί όπου δεν μας ξέρουν
  • Narcissist's Empire [✔️]
  • "Wrong Door, Right Boy"
  • Like a friend
  • Roomates "by accident" [✓]
  • one shotes
  • 𝗕𝗮𝗱 𝗟𝗶𝗳𝗲™

«Με ποιο δικαίωμα το έκανες αυτό, δεν σου είμαι τίποτα», φώναξα δυνατά για να μπει στον ανύπαρκτο εγκέφαλο του. «Κάνεις λάθος, είσαι δικιά μου. Μου ανήκεις, και ότι είναι δικό μου δεν το αγγίζει κανείς άλλος, πέρα από εμένα», είπε σαρκαστικά κάνοντας κάποια βήματα προς εμένα, μειώνοντας την απόσταση μας. «Είσαι τρελός», μουρμούρισα, αν και δεν ξέρω αν με άκουσε, ή απλά επέλεξε να με αγνοήσει. «Τώρα μπες στο αμάξι, μη με αναγκάσεις να σε πάω σηκωτη, ξέρεις πως θα το κάνω», με απειλεί και το σκέφτομαι λίγο. Όντως θα το κάνει, τον ξέρω. Προχωράει και μου κάνει νόημα να μπω στο αυτοκίνητο του, ρολαρω τα μάτια μου και τον ακολουθώ βαριεστημένα, ανοίγω την πόρτα και μπαίνω μέσα. «Καλό κορίτσι». Χαϊδεύει το μπούτι μου. Πιάνω το χέρι του. Μου χαρίζει ένα στραβό γελάκι όμως του κόβεται μόλις πετάω το χέρι του μακριά. «Και δύσκολη; Μ'αρέσει». Και το χαμόγελο τζόκερ ξανά κάνει την εμφάνισή του στο πρόσωπο του Στέφανου, ο οποίος είναι και επισήμως για δέσιμο. Τι θα κάνω με αυτόν;

More details
WpActionLinkContent Guidelines