Mi último suspiro

Mi último suspiro

  • WpView
    LECTURI 98
  • WpVote
    Voturi 3
  • WpPart
    Capitole 4
WpMetadataReadÎn curs de desfăşurare
WpMetadataNoticeUltima publicare mie, mar 4, 2020
Necesitaba hablar, pero no podía, quería decir mil cosas pero ningúna salió de mi boca, el dolor era presente pero el oxígeno en mis pulmones no, recordé todo, cada uno de los momentos que pasé con él en forma de película, no creía en el descanso eterno hasta que lo sentí, veía sangre que provenía de mi cuerpo, pero las manos que tanto dolor me habían causado no se detenían, seguían obstruyendo el paso de oxígeno quedando inconsciente, intentando hablar, intentando pedir ayuda pero de mi boca sólo salió un suspiro, un suspiro inconcluso que sólo él pudo escuchar, todo se volvió calma, ya no sentía, incluso ya no lo sentía a él.
Toate drepturile rezervate
#18
amordepareja
WpChevronRight
Alătură-te celei mai largi comunități de povestiri din lumePrimește recomandări personalizate de povești, salvează-ți favoritele în biblioteca ta și comentează și votează pentru a-ți dezvolta comunitatea.
Illustration

S-ar putea să-ți placă și

  • Oxígeno.
  • Llegaste a mi vida❤️
  • TE ODIO PORQUE NO PUEDO ODIARTE
  • Con Ganas
  • No hay edad para el amor. (Completa)
  • 🍁MALTRATO🍁
  • La Triste Vida De Axel ||EN REVISION||
  • 𝕆𝕓𝕤𝕖𝕤𝕤𝕚𝕠𝕟 🗣️ [𝔽𝕚𝕧𝕖 ℍ𝕒𝕣𝕘𝕣𝕖𝕖𝕧𝕖𝕤 𝕪 𝕥/𝕟 𝕁𝕠𝕟𝕖𝕤]
  • En lo que me convertistes【En edición】
  • Ruptura©
Oxígeno.

Oxígeno. Algo que necesitamos para vivir, nuestros pulmones se llenan de él y gracias a aquello nuestro sistema funciona. Ellos para mi fueron Oxígeno. Me mantuvieron con vida cuando sentía que me ahogaba. Me sostuvieron cuando mis pulmones colapsaban. Me detuvieron cuando mis acciones eran las equivocadas. Ellos era mi Oxígeno, pero ahora ya no estaban. Entonces me preguntó ¿Cómo se supone que seguiré respirando? Éramos similares, nuestras miradas eran fugaces, pero a la vez acertadas, quiero decir que, el simple hecho de estar frente a frente era suficiente para querer seguir luchando por aquello que compartíamos, pero la vida planea cosas diferentes. Ellos desaparecieron de mi mente y yo me quedé sin oxígeno, sin manera de respirar, pero seguía viva, sentía como mi corazón latía acelerado dentro de mi caja torácica, sentía la sangre recorrer mis venas, sentía mis neuronas trabajando en mi cerebro a toda velocidad, lo sentía todo, pero a la vez nada. Un llanto, un sollozo, una lágrima, sentía agua caer por mi rostro, mi mirada era borrosa, pero podía sentir el peso sobre mis brazos, los tenía conmigo, y mis pulmones seguían funcionado, porque a pesar de que se hayan ido dejaron un pedazo de su oxígeno para que yo siguiera respirando. - - - - ¡Hola bolitas! Bienvenidas a este libro, espero que les guste mucho. *¡ADVERTENCIA! tiene contenido +18, escenas violentas y poliamor* Las quiere. .-Cami.

Mai multe detalii
WpActionLinkLinii directoare referitoare la conținut