Niewidzialny

-to jest właśnie to uczycie które sprawia że żyję... jeden, jedyny impuls prowadzący do spełnienia wszystkich moich marzeń- powiedziałem całkowicie pewny swoich racji. - Co to za uczucie? - to oto pytanie wydobyło się z ust czarnowłosej dziewczyny. - Ból - powiedziałem bez zwłoki a na jej twarzy pojawił się smutek, takie właśnie było moje życie i nic nie mówiło o tym że miało się to w najbliższym czasie zmienić. -Tak nie musi wcale być! Możesz to zmienić!- powiedziała podnosząc głos a jej smutek zmienił się w złość. - A niby po co miałbym to zmienić? już i tak przyzwyczaiłem się do tego że jestem dla was niewidzialny- nie miałem najmniejszej ochoty mieszać się w życie ''popularnych''