Amortentia
Geceydi. Şehir, karanlığın kollarına sarılmıştı, sokaklar sessizdi, sadece ay ı şığı aralıklı olarak binaların arasından süzülüyordu. Ve ben... Ben, gecenin içinde kaybolmuş bir düş gibi hissediyordum. Karanlık, içimdeki boşluğu sarmalı, ruhumun derinliklerine kadar ulaşmalıydı...