İNTİKAM ❄

Son bir ümitle parmaklarımı bileğimdeki iplere doğru götürdüm. Parmaklarımda bile o kadar derman yoktu ki yaptığım hamle hiçbir işe yaramamıştı.

Beş gündür burada aç ve susuz duruyordum. Yetmiyormuş gibi elim, ayağım ve gözlerimi bağlamışlardı. Arada bir sadece adım seslerini duyduğum biri geliyordu ve bana vuruyordu. Kalın elinden anladığım kadarıyla erkekti. Vücudumda morluklar oluştuğuna emindim. Dudağım zaten en az beş kere patlamıştı. Korkudan uyuyamıyordum bile.

Açılan kapıyla gözlerimi sıkıca kapattım. Ne işe yaradı ki? Adam sanki bezden gözümü görüyordu.
Gözümdeki siyah bez alınınca gözlerimi mümkünmüş gibi daha çok sıktım. Çenemde bir el hissedince gözlerimi araladım. Gördüğüm o iğrenç gülümsemeyle yüzümü hızla elinden kurtardım. "Sakin ol güzelim."