Can you escape the past?

Can you escape the past?

Reads 106
Votes 15
Parts 2

Ongoing

Last published Thu, Sep 12, 2019

destiny firstlove love past

"Θα φύγεις" Μου φωνάζει και χτυπαει το χέρι του στο τραπέζι. "Που να πάω;"ρωταω τρομαγμένη και μαζευομαι στην θέση μου. "Δεν με νοιάζει. Δεν με νοιάζει καθόλου. Οσο πιο μακριά γίνεται. Αλλαξε και ήπειρο. Απλα εξαφανίσου από εδω." Φωνάζει τόσο δυνατά που νομίζω πως οι φωνητικές του χορδές γδέρνονται από κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα του. "Δεν γίνεται" λέω πιο θαρραλέα και με στραβοκοιταει. "Α η μικρή γλυκια Αντριάνα δεν θέλει να φύγει;" Ρωταει ειρωνικά και με κοιτάει επίμονα. "Μάλλον δεν κατάλαβες καλά αυτά που σου είπα." Μου λέει και ανασηκώνομαι από την θέση μου. "Εσυ δεν κατάλαβες. Εδω έχω την οικογένεια μου,το σπιτι μου. Δεν μπορώ να τα παρατήσω όλα." Απαντάω και γελάει. "Ποια οικογένεια;" Ρωταει και συνεχίζει να γελάει. "Τι στο καλό θέλεις;" Ρωτάω εγω αυτή τη φορά. "Να φύγεις" απαντάει επιτακτικά και με κοιτάει μέσα στα μάτια. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ~~ Η Αντριάνα ειναι μια κοπέλα 24 χρόνων που ζει και δουλεύει στο Λος Αντζελες. Ειναι αρραβωνιασμένη με τον Θανο και μαζί έχουν ένα αξιολάτρευτο τετράχρονο κοριτσάκι που ονομάζεται Ολίβια. Η ζωή της ήταν ήσυχη.Ή τουλάχιστον έτσι ήλπιζε πως θα ειναι. Μια

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

«Με ποιο δικαίωμα το έκανες αυτό, δεν σου είμαι τίποτα», φώναξα δυνατά για να μπει στον ανύπαρκτο εγκέφαλο του. «Κάνεις λάθος, είσαι δικιά μου. Μου ανήκεις, και ότι είναι δικό μου δεν το αγγίζει κανείς άλλος, πέρα από εμένα», είπε σαρκαστικά κάνοντας κάποια βήματα προς εμένα, μειώνοντας την απόσταση μας. «Είσαι τρελός», μουρμούρισα, αν και δεν ξέρω αν με άκουσε, ή απλά επέλεξε να με αγνοήσει. «Τώρα μπες στο αμάξι, μη με αναγκάσεις να σε πάω σηκωτη, ξέρεις πως θα το κάνω», με απειλεί και το σκέφτομαι λίγο. Όντως θα το κάνει, τον ξέρω. Προχωράει και μου κάνει νόημα να μπω στο αυτοκίνητο του, ρολαρω τα μάτια μου και τον ακολουθώ βαριεστημένα, ανοίγω την πόρτα και μπαίνω μέσα. «Καλό κορίτσι». Χαϊδεύει το μπούτι μου. Πιάνω το χέρι του. Μου χαρίζει ένα στραβό γελάκι όμως του κόβεται μόλις πετάω το χέρι του μακριά. «Και δύσκολη; Μ'αρέσει». Και το χαμόγελο τζόκερ ξανά κάνει την εμφάνισή του στο πρόσωπο του Στέφανου, ο οποίος είναι και επισήμως για δέσιμο. Τι θα κάνω με αυτόν;

Content Guidelines