VİRAN

Kalbimin yangınını bir kenara bırakıp onun ateşine koşmalıydım.

Hiçbir şey düşünmeden yanıbaşına tünedim. Yerden kaldırdığı gözlerinin kan çanağına döndüğünü gördüğümde nasıl nefes alacağımı bilememiştim. Öyle çaresiz duruyordu ki kelimeler yetmiyordu bu durumu anlatmaya. Çaresizliğin yanında barındırdığı duyguları tarif etmek istemiyordum. Başlarsam sonu gelmezdi.

Beni gördüğüne şaşırmış gibiydi. Ama şaşkınlığı çok da uzun sürmemişti. Zaten şu anda yaşadıklarının yanında şaşkınlığı hiçbir şeydi.

Tek bir kelime etmedi. Bende öyle. Susarak konuşuyorduk. Kelimelere ihtiyaç yoktu aslında. Sadece gözlerime bakıyordu. Hemde öyle bir bakıyordu ki yardım ister gibi.

Sanki sahilde ayağını yakan kumlardan kurtulmak ister gibi.

Canı yanar gibi..

Bende onun yardım eli, yangınını bir nebze olsun dindirecek suyu olurdum.
Cânanı olurdum.

***
'İyi ki varsın' ile başladığımız konuşma 'hoşçakal' ile bitiyordu. Var mıydı ötesi?