İTLAF

Sanki masum bir katilmişiz gibi...

***

Kırık bir kadın,
Kıran bir adam,
Ay'a aşık bir Gece...

***

Gözyaşlarım yanaklarımdan yol alarak denizin tuzlu suyuna karışırken, usulca saçlarımı geri itti. Elinin sıcaklığı yanağımda yer edinircesine ısıtıyordu sanki. Gözlerimi karşımdaki uçsuz bucaksız denize çevirdim. Ben bunu haketmemiştim.

Gözlerimi acıyla kapattım ve neden bu durumda olduğumu düşündüm. O yanımdaydı. Daha ne isteyebilirdim ki? Halam göz yaşlarını silmiş ve kendine gelmişti.

Yanımda oturan beden rahatsızca kıpırdandı. Yavaşça gözlerimi abime çevirdim. O da bilmiyordu. Halamın ne söyleyeceğini, ilk defa bir şeyi o da bilmiyordu.

Halam derin bir nefes alarak önümüze iki tane mektup koydu. Üzerinde isimlerimiz yazılıydı. Titreyen ellerimle yavaşça ismimin yazıldığı mektuba uzandım. Abim de kendi isminin yazdığı mektuba. "Artık serbestsiniz, çocuklar. Oyun bitti." dedi halam titreyen sesiyle.

İfadesizce mektubu açtım. Çok eski bir kağıttı. Uzun yıllar önce yazıldığı belliydi. 'Kızım...' diye başlıyordu mektup. O an anlamıştım kimin yazdığını.

Gözlerim dolarken, bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının farkında değildim. Ama elimde, bir zamanlar annemin dokunduğu bir mektup vardı. Ve içinde yazanlar da, hepimizi yakacak kadar kordu.
Ben de seni özledim, anne.

***

"Katilime kalbimi verdim, avımın kalbini çaldım." dedi Atlantis.

"Ruhumu avıma adadım, katilime bağışladım." dedi Zehre.

***

Bu isimle, Wattpad adlı platformda yayımlanan ilk kitaptır.